Sumoworstelen is een eeuwenoude sport. Iedereen kent wel het beeld van twee hele zwaarlijvige mannen met een staartje en een linnen gordel. Gezakt door de knieën, doen ze er in een korte, maar zeer krachtige worsteling van alles aan om er voor te zorgen dat de tegenstander in de gevechtscirkel niet meer op zijn voeten kan blijven staan. De sumoworstelaar, een rikishi, wordt wel als geluksbrenger gezien.
De strijd tussen twee sumoworstelaars wordt wel voorgesteld als een gevecht tussen twee godheden, als een strijd tussen universele krachten. Dat doet me ook denken aan het gevecht dat Jakob leverde met God, zoals dit verhaald wordt in het Bijbelboek Genesis (Gen.32). In dit verhaal vecht Jakob gedurende de hele nacht met God. Jakob komt als overwinnaar uit de strijd, maar niet zonder dat God hem bij zijn heup geraakt heeft, zodat hij altijd mank zal blijven. Jakob leeft verder onder de naam Israel, dat wel ‘strijder van God’ betekent.
Wat hebben dit verhaal van Jakob en het sumoworstelen met mijn eigen strijd van doen?
Zowel de sumoworstelaars als Jakob leveren een hele fundamentele strijd. Een strijd tussen oerkrachten. Zo ervaar ik ook het gevecht met het donkere, in mijzelf, maar ook buiten mijzelf. De aanvallen op mijn stemming en rust waren beangstigend, en brachten me uit evenwicht. Ik heb alles op alles moeten zetten om in de eerste plaats een zekere balans te houden, zo niet te hervinden, met al het grauwe en grijze. In tweede instantie had ik ook mijn diepe angst voor terugval te bezweren. Zoekend naar houvast in mijzelf en vragend om steun in mijn directe omgeving, leek ik wel een sumoworstelaar, die door zijn knieën zakt om zijn zwaartepunt zo nauwkeurig mogelijk te bepalen. Een zwaartepunt dat noodzakelijk is om goed de strijd in te gaan. Het grauwe en grijze in mij, al die angst, vechtend met al mijn ‘ik’ die overeind wil blijven, verder op weg wil gaan naar het licht.
Het is datzelfde licht waar Jakob om vocht, worstelend als hij was met zichzelf en zijn medemensen. In zijn strijd met God komt hij als overwinnaar uit de bus. Met Gods zegen, maar wel gewond. Gezegend zijn op de weg die vervolgd wordt. Gewond geraakt zijn en een litteken er aan overhouden. Een herinnering aan dat wat kwetsbaar is, waar het op fundamenteel niveau voor jezelf om gaat.
Ik heb mezelf tot tweederde van het spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen toe moeten inspannen om het gevecht van het donkere en beangstigende te winnen. Huilend stond ik tegenover mijn tegenstander. Spieren die pijn gingen doen. Mijn voeten raakten bijna buiten de cirkel. Nog even, en ik zou door mijn rug gaan. Zoekend naar licht en vertrouwen, naar hoop.
Vorige week stond ik op, en ik voelde weer levensstroom. Ik kon eindelijk weer bij de handvaten in de steile wand. Omhoog ging ik. Na een paar dagen stak mijn hoofd weer boven de grond uit. Eenmaal op de grond, zakte ik door mijn knieën, de begin- en eindpositie van een (winnende) sumoworstelaar. En ik wreef over mijn pijnlijke heup.
De strijd tussen sumoworstelaars duurt hooguit 30 seconden. Jakob vocht de hele nacht met God. Kort en krachtig, of tot uitputting leidend. Gevechten met oerkrachten vragen alles van degene die uitgedaagd wordt. Gelouterd uit de strijd komen, bewust weer van de zwakke plek, maar ook met het weten dat de strijd weer voorbij kan gaan.
Wereldmeisje
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
