De tekst is mooi en de klaproos maakt het voor mij bijzonder. Het is een van mijn lievelingsbloemen.
Maar voor een ander leven? Ik vind het nogal een opgave hoor. Misschien is het makkelijker als je een gezin hebt met kinderen, of een leuke familie en vriendenkring.
Ik woon alleen, heb nu 8 maanden weer een Latrelatie. In het begin loop je op wolken en zie je alleen maar klaprozen op je weg. Wat ook gevaarlijk is want een klaproos, leeft niet zo lang.
Maar leven, blijven leven voor mijn vriend. Ik weet niet of dat voor mij zal gelden.
Sommige dingen waren de laatste maanden een stuk makkelijker dan vorig jaar, ik denk dan aan mijn verjaardag, de feestdagen, het ging allemaal makkelijker en was natuurlijk ook een stuk gezelliger met een partner.
Maar de laatste tijd zijn wij nogal veel bij elkaar geweest. Vorige week werd ik ziek en is hij ook nog langer gebleven, terwijl ik wel aangaf dat hij best naar huis toe mocht gaan. Hij is gebleven en ik kreeg een huisbezoek van iemand en ik vroeg toen aan mijn vriend: “wil jij ons dan alleen laten”?.
Hij heeft dit gerespecteerd maar niet geaccepteerd, want hij had er toch gewoon bij kunnen zijn? Nee, ik had behoefte aan privacy, als de afspraak op ander terrein was geweest was hij er ook niet bij geweest.
Maar dit onderwerp was ’s avonds wel in een keer een heel hot item en ook een keerpunt in onze relatie. Er ontstond een woordenwisseling om wat er die ochtend aan de hand was en het gesprek eindigde dat wij elkaar dan maar twee weken niet moesten zien. En elkaar dan bellen. Dat bellen is niet iedere dag, dat wil ik niet. Ik heb hem wel heel duidelijk een boodschap meegeven om over na te denken, ivm onze relatie want als er van beide kanten niet wordt nagedacht dan kom je sowieso niet verder.
Donderdagochtend is hij naar huis gegaan. Ik ben nog steeds ziek, antibiotica en verhoging van mijn temperatuur, ik slaap veel, vooral als ik wat heb gedaan. En dan kunnen hele kleine dingen zijn. Ik kan nu even niet zo veel.
Ik was al heel suïcidaal en had al steeds weer de neiging tot zelfbeschadiging en dat moet voor mij eigenlijk een teken zijn. Nu ik alleen ben wordt het alleen maar erger. Met zelfbeschadiging denk ik constant: “zet ik nu een mes in mijn been”? Ik kan mij nog bedwingen tot branden op mijn arm. En inmiddels heb ik wel al mijn pillen geteld, en ik heb een combinatie van pillen in huis die niet goed samenwerken.
Terwijl het de laatste maanden juist een stuk rustiger in mijn hoofd was, maar toen dit meer begon op te spelen had ik er al op moeten reageren, want het heeft denk ik ook met mijn relatie te maken.
Ik voel mij nu echt Remy. Iedereen denkt dat hij nog steeds bij mij is en ik heb geen energie om anderen in te lichten dat ik helemaal alleen ben en niet zo veel kan.
Laat maar denk ik dan, ik ben gewend om alles altijd alleen op te lossen dus dit lukt ook wel. Want of ik het nu vertel of niet, er zijn maar weinig mensen die tegenwoordig nog tijd hebben voor een ander, want iedereen werkt, heeft een gezin en is allemaal druk. Dat is wat je hoort als je iemand belt.
Ook als hij er is dan biedt niemand hulp aan. Ook niet om even langs te komen, ja of van die bliksembezoekjes, je kunt kort je verhaal doen en weg is iemand weer.
Dus waarom leven voor een ander?
Leeft die ander voor jou?
Ik vraag het mij af.
Ten eerste moet je jezelf en jouw leven zo waardevol vinden dat je daarom moet blijven leven, maar leven voor een ander dat is denk ik voor mij niet de goede insteek.
Leven
Waarom is leven voor jezelf zo moeilijk?
En is leven voor een ander “zo” makkelijk?
Ik denk dat leven omwille van een ander geen kans heeft.
Je moet jezelf de moeite waard vinden om te blijven vechten voor je leven.
Maar hoe vind ik die weg om voor mijzelf te blijven leven.
Mijn leven lijkt op een klaproos en is heel kwetsbaar
En de kans om dood te gaan heel groot.
Wanneer kom je achter jouw doel in dit leven?
En wanneer heb je geaccepteerd hoe jouw leven is?
Iedereen wordt in zijn leven geconfronteerd met pijn
Doorslaggevend is hoe iedereen hier mee omgaat.
Hoe kan ik van mijn leven geen klaproos meer maken
Maar een bloem die veel steviger is en niet in een zucht wind weg is?
Het verlangen naar de dood,
Het plegen van zelfdoding wordt bijna een pijnlijke verslaving waar ik vanaf wil komen
Waar vind ik de hulp om een sterkere bloem te worden?
Vaif
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
