Anno 2010 is ‘gek-zijn’ nog steeds een taboe. De schaamte over gek worden of een psychose krijgen is heel groot, ook onder familie en vrienden van degene die het overkomt. In KRO De Wandeling (zie http://dewandeling.kro.nl/201001/03samgerrits.aspx ) vertelt deze persoon daarom openhartig over de psychoses die hij heeft gehad en de keren dat hij is opgesloten in een isoleercel. “Als je écht wilt ervaren hoe het in een isoleercel is, dan moet je het zélf ervaren”, zegt hij. Hella van der Wijst gaat deze uitdaging aan en brengt één nacht in de isoleercel door.
Met bewondering heb ik naar deze aflevering van de Wandeling gekeken. Bewondering voor de man die zo openhartig zijn verhaal vertelde, want als je in onze huidige maatschappij verteld dat je of opgenomen bent geweest in een psychiatrisch ziekenhuis of daar nog onder behandeling bent, dan heb je nog steeds in stempel op je hoofd. Ook heb ik bewondering voor Hella dat zij een nacht door heeft gebracht in de isoleer, want je kunt daar pas echt iets over zeggen als je het zelf hebt meegemaakt. Gelukkig heb ik tijdens opnames nooit in een isoleercel gezeten, tijdens mijn eerste opname heb ik wel twee weken op een gesloten afdeling gezeten, gelukkig had ik de volgende dag al vrijheden, maar je moet steeds vragen of de deur open mag, niet zomaar naar buiten kunnen lopen heb ik toen al als traumatisch ervaren. En met Hella is niets aan de hand, maar echt fijn vond ze het niet om in de isoleercel te zijn, dat kwam heel duidelijk in de uitzending naar boven.
Bij mij is toen ook niet op een juiste methode een diagnose gesteld, ze gaan dan uit van je verhaal, en dan krijg je een stempel. Ik heb uiteindelijk een keer gevraagd naar een psychologisch onderzoek, want dan krijg je een “echte diagnose” en kan je daarvoor misschien gerichter therapieën volgen, dat is wat ik wilde. Nu hebben ze bij het zomaar een diagnose stellen het niet mis gehad, gelukkig maar, maar goed behandeld ben ik toen niet, want praten over vroeger was te moeilijk, ik werd te suïcidaal en ging automutileren dus er werd een toedekkende therapie toegepast. Dat heeft gewerkt. Ik ben met ontslag gegaan na 9 maanden opname, via stage lopen weer aan een baan gekomen en in dat bedrijf mijzelf opgewerkt en er 7 jaar met plezier gewerkt. Toen ben ik van baan veranderd, iets waarvan ik nu zeg, had ik nooit moeten doen, maar dingen gaan zoals ze gaan. En na vier jaar ging het weer fout en zit ik weer in de WAO en ik denk dat een betaalde baan er voorlopig niet inzit omdat ik nog maar heel weinig druk en stress kan hebben.
Men behandelt je snel niet meer als mens maar zegt oh in de psychiatrie = dus zij/ hij is en blijft psychiatrisch patiënt.
Ik heb het pas nog meegemaakt bij mij vrijwilligerswerk voor de kerk wat ik met heel veel liefde en inzet heb gedaan en zelfs daar beoordelen zij mij niet op wie ik ben en wat mijn kwaliteiten zijn, nee ze zeggen mijn naam = psychiatrisch patiënt dus niet capabel voor alle functies.
Terwijl ik juist heel veel in mijn mars heb als de omgeving veilig is. Maar daar kan het pastorale team dan in een keer niet voor zorgen. Dus dat heeft voor mij er toe geleid dat de veilige plek die ik dacht te hebben van mij is afgenomen en ik nu geen vrijwilligerswerk meer doe voor de kerk, ik voel mij echt afgeschreven, ook al ontkennen ze dit. Ik ben en blijf voor de kerk een psychiatrisch patiënt, dus niet betrouwbaar, kan geen druk en stress aan, vult u het maar verder aan. De bewuste muur die veel mensen kennen die in de psychiatrie hebben gezeten en in de maatschappij tegenaan lopen.
Ik heb ook een blog geschreven over geluk, staat ook in de laatste alter, volgens mijn psychotherapeut zijn de 2% geluk nu inmiddels wel 10% maar het is zo jammer dat ik het zelf niet zie. Misschien, hoop houdt, komt bij mij dat inzicht ook nog een keer.
Vaif
Forum
Ga naar het forum en discussieer mee!
Heb jij ervaringen met isoleren en wat vond je daarvan?
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
