Van de week heb ik na veel moed verzameld te hebben een nog voor mij onbekend persoon opgebeld. Het gesprek had ik in mijn hoofd voorbereid. Ik dacht al die dagen ervoor: ik weet wat de achtergrond is van mijn telefoontje, dus het zal wel goed komen als ik haar aan de lijn heb. Niet dus… Ze vroeg me met welke reden ik haar belde. Ik wist het van binnen wel, maar toch zat ik met mijn mond vol tanden. Wat moest ik zeggen? Waar moest ik beginnen? Waarvoor was het ook al weer? Ik wist het van binnen wel, alleen kon ik in mezelf geen touw meer vast knopen aan mijn eigen verhaal. Het wreekte zich onmiddellijk dat ik me niet op papier had voorbereid. Hakkelend bracht ik wat uit, verwees naar een email en al gauw hing ik blozend op. Wat een indruk moet ik gemaakt hebben!...

Wat mij onmiddellijk duidelijk was: dit heb ik vaker ervaren. Dit is precies hetzelfde als dat ik tegenover een zorgverlener (therapeut, arts, begeleider) zit en niet uit mijn woorden kom, terwijl ik heel goed weet waarom ik een afspraak heb. Het lijkt ook verdacht veel op al die keren dat iemand uit mijn omgeving mij de opdracht gaf om met een bepaald persoon contact te zoeken, door aan of op te bellen, of iemand op te zoeken. Met één verschil: in paniek zoek ik geen contact.

Wat gebeurt er dan?

Na het telefoongesprek had ik opeens een naam: ik val in een groot gat.
Hoe past een dergelijke beschrijving bij een telefoongesprek? Een zorgverlener tegenover je?

Het probleem is dat ik geen enkel houvast ervaar. En dat gebeurt als ik mij niet op papier voorbereid. Hoe vaak ik er ook over nagedacht heb, hoe zeer ik ook voel dat ik het weet. Zonder het opgeschreven te hebben, al is het maar in steekwoorden, zonder een schemaatje gemaakt te hebben, is die innerlijke voorbereiding ineens verdwenen. Out of the screen.
In dat gebrek aan houvast moet ik heel erg een beroep doen op mijn geheugen. En ik moet ook heel erg nadenken. Aan de ene kant concentreer ik me op het zo adequaat mogelijk over komen op de ander, om zo ook zijn of haar geduld niet op de proef te stellen. Aan de andere kant denk ik me suf, en zoek ik mijn hersenpan af waar de reden van mijn afspraak, telefoontje of aanbellen te vinden is. Eigenlijk ben ik voortdurend aan het ‘resetten’, zoals je met een computer kunt doen, of een ander apparaatje dat een storing heeft. Resetten tot het weer functioneert, en in dit geval: mijn hersenen. Hoe minder tijd ik heb (denk bijvoorbeeld aan een afspraak bij de huisarts), hoe zo meer druk er ligt op het vinden van mijn reden. En de ervaring heeft ook geleerd dat ik het vaak pas vind als ik weer uit de situatie ben.

Als het gebeurt, in een gesprek, dan is het voor mij alsof ik in een grote leegte stap, en van de ene op de andere seconde naar beneden val, een groot gat in. Als ik geluk heb zitten er in de wanden uitsteeksels. Dat zijn de woorden en zinnen van de ander. Daar kan ik nog wat houvast aan vinden. Dan val ik minder snel, of word ik zelfs tegengehouden in mijn val. Maar meestal zijn de wanden stijl, en val ik pardoes naar beneden, in het grote gat. Dan lijkt het net alsof ik niets te vertellen heb. Maar dat heb ik juist wel…

Wereldmeisje

Groot gat