Er waren ook andere gasten maar dat is nu niet relevant. De tekst die je hieronder vindt, komt van internet, ik weet niet of ik dit zo mag overnemen. Als je de uitzending niet hebt gezien, ga dan naar uitzending gemist, want het is een bijzonder onderwerp, maar houd er rekening mee dat het ook te heftig voor je kan zijn.
Uitleg over de gasten bij het programma Pauw en Witteman:
Carine de Vries en Jeannette Croonen verloren hun kind aan zelfdoding na vergeefse verzoeken om euthanasie. Zij strijden samen om euthanasie binnen de psychiatrie bespreekbaar te maken. Hoogleraar psychiatrie Jan Swinkels gaat in op de vraag of psychiatrische patiënten met een doodswens recht op euthanasie hebben. Wanneer moet een arts medewerking verlenen en hoe is het voor een arts om euthanasie uit te voeren?
De zoon van Carine was psychiatrische patiënt en hij maakte drie jaar geleden een einde aan zijn leven. Jeannette Croonen verloor haar dochter, ook psychiatrische patiënt, eveneens aan zelfdoding. Carine en Jeannette zijn vervolgens een website begonnen: www.euthanasieindepsychiatrie.nl
Patiënten en nabestaanden kunnen op de site hun verhalen kwijt. Op deze manier willen Carine en Jeannette de doodswens bij psychiatrische patiënten bespreekbaar maken. Zo zijn de twee onlangs begonnen opleidingen psychiatrie aan te schrijven om meer aandacht te vragen voor euthanasie van patiënten.
Ik Vaif kijk bijna iedere avond naar dit praatprogramma om ook zo een beetje op de hoogte te blijven wat er allemaal speelt of nieuw is in onze samenleving.
Ik vond het een hele bijzondere en openhartige uitzending. Zowel de twee vrouwen die een stichting hebben opgericht en open praten over de ziekte van hun kind, en ook zeker het commentaar van Jan Swinkels. Als je de discussie terughaalt zie tegen wat voor problemen je oploopt in de psychiatrie als je zegt dat je dit leven niet meer wil, maar dood wil. Dat is dan geen roep om aandacht, die fase ben je dan allang gepasseerd. Ik spreek zelf ook uit ervaring, ik loop al jaren in de psychiatrie met de diagnose PTSS, nog steeds heeft de oorzaak van de PTSS geen plek gekregen in mijn leven.
Ik zeg soms ook wel (gekscherend), als ik 82 ben loop ik nog steeds in therapie bij Altrecht.
Ik heb ook verschillende zelfmoordpogingen gedaan, het voordeel voor mij is dat ik een crisisprotocol heb waarin staat geen opname met RM of IBS maar terug naar behandelaars, dus als ik weer wakker wordt in een of ander ziekenhuis kan ik gewoon weer naar huis, totdat de dag komt dat ik wel bewust kies om niet meer te leven, want dan trek ik niet meer aan de bel. De vorige keren heb ik dat wel gedaan omdat ik dan altijd schrok van wat ik gedaan had, en ik vond dat ik recht heb op een fijn en goed leven. En was de zelfmoordpoging ook een vorm van zelfbeschadiging.
Maar zodra ik het gevoel krijg een gelukkig leven met mijn problematiek dat zit er niet in, ja dan zal ik ook zelf de stap moeten zetten.
Ook ik heb het ooit eens met mijn psychiater erover gehad maar het was niet bespreekbaar om daar hulp bij te krijgen.
Ik vind toch dat deze discussie in de psychiatrie eens breder moet worden aangepakt en hoe ga je dan met de wettekst om. Daarin spreekt men over ondragelijk lijden. En in de medische wetenschapkan men dit blijkbaar beter toepassen op lichamelijk ziek zijn bijv. Bij kanker en beter toetsen dan bij psychisch lijden.
Jan Swinkels had ook wel voorbeelden die je laten zien dat iemand echt psychisch kan lijden, maar dat drie maanden later een heel ander verhaal kan zijn. Maar er zijn ook mensen waar het lijden blijft en die kunnen niet op een humane manier geholpen worden zoals kankerpatiënten die dan in de laatste fase zo gesedeerd worden dat je het passieve euthanasie kan noemen.
Ooit is er bij de KRO een boek verschenen n.a.v. uitzendingen van verhalen van mensen die ooit een suïcidepoging hebben gedaan en dan ook vertelde hoe blij ze waren dat het toen toch niet was gelukt. Het boek heet: Leven voor de dood van Hans Koekkoek, uitgegeven in 1994 door Fontein, het ISBN is: 90 261 0739 0.
Ik weet niet of het boek nog verkrijgbaar is, misschien op sites met tweedehandboeken, maar het is wel een goed boek. Ik heb het toen na al die uitzendingen aangeschaft omdat ik wilde lezen en voelen hoe men blij kon zijn met nog te leven na een suïcidepoging. Want met een suïcideplan zeg je eigenlijk: ik wil niet meer voor dit leven kiezen.
In die periode heb ik ook contact gehad met Stichting de Einder, zij kunnen je op een bepaalde manier begeleiden zonder zelf strafbaar te zijn. Want iemand helpen is dan euthanasie en bij de wet verboden. Ze gaan echt gesprekken met je aan en gaan zeker niet over een nacht ijs.
Ik weet nu hoe en wat voor het geval mijn tijd er komt.
Waarom zijn wij in een maatschappij terecht gekomen dat iedereen, lichamelijk of geestelijk ziek zo lang mogelijk moet blijven leven. Ik heb het zelf ondervonden bij mijn moeder en bij een vrijwilligster in de kerk, beiden hadden zij kanker en dan nog wil men allerlei behandelingen toegaan, passen waarvan je weet: Het helpt niet meer!
Waarom is het zo moeilijk in de psychiatrie om deze discussie aan te gaan met cliënten die een hulpvraag hebben. Er zijn mensen die al zoveel jaar langdurig zijn opgenomen, waarvan je ook weet dat hun psychische handicap niet beter zal worden en verschillende van de mensen willen niet meer leven maar worden ook niet op een humane manier geholpen.
Uiteindelijk vluchten ze toch uit het psychiatrisch ziekenhuis en gaan dan met een mp3-speler en huilend met de handen voor de ogen op de rails staan wachten tot de sneltrein komt. Dit is toch wel heel hard om te moeten horen, maar ook om mee om te gaan als familie of nabestaanden.
De discussie over passieve euthanasie zou echt eens op hoog niveau gestart moeten worden, en ook in de Tweede Kamer, want met deze wettekst zit je aan alle kanten klem. Wie bepaalt dat jij ondraaglijk lijdt? Jij zelf toch zeker?
Gelukkig heb ik genoeg in huis, voor als ik echt niet meer wil. Als ik die fase heb bereikt zal ik ook niet meer bellen voor hulp, want dan is het geen zelfbeschadiging meer, maar klaar zijn met lijden.
Ik zal wel alles goed achterlaten, ik heb in ieder geval alles al voorbereid, ook voor het geval ik een ongeluk krijg met dodelijke afloop, dan hoeft niemand te denken, oh hoe zou Vaif het nu willen, nee Vaif heeft alles op papier staan.
Ik weet dat er mensen zullen zijn die verdriet hebben als ik ooit die stap zal nemen, maar ik hoop dat ze dan zullen respecteren wat ik heb gedaan en begrijpen waarom.
Ik weet door mijn geloof dat ik opgevangen word na mijn overlijden. En mocht het zo ver komen dat de mensen die dicht om mij heen staan de kracht hebben om alles te regelen zoals ik het wil en ook kracht krijgen om het een plek te geven.
Vaif
Als ik dood ga
Hoop ik dat je erbij bent
Dat ik je aankijk
Dat je mij aankijkt
Dat ik je hand nog voelen kan
Dan zal ik rustig dood gaan
Dan hoeft niemand meer verdrietig te zijn
Dan ben ik gelukkig
(gedicht van Remco Campert)
Maar waarschijnlijk zal ik alleen dood gaan
In eenzaamheid
Alles alleen moeten ondergaan
Met de foto’s van mijn dierbare om mij heen
Met kaarsen en wierook, mooie muziek
Een hele prettige sfeer, die rust geeft
Als het ooit zover komt
En als het zover gekomen is:
Dan zal ik Echt gelukkig zijn!
Eindelijk!
Gedicht van Vaif
Forum
Ga naar het forum en discussieer mee!
Wat vinden jullie van deze discussie in de psychiatrie wat en wanneer is het lijden ondraaglijk?
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
