Ik krijg –dat had ik kunnen weten- eerst een college over militaire muziek in Engeland, en hoe dat niet meer is wat het geweest is omdat de soldaten allemaal naar het Midden-Oosten moeten, in plaats van trompet spelen. Dat was vroeger wel anders. En hij springt op om mij voor te spelen hoe een bepaald concert in de Royal Albert Hall verliep. Links in de spreekkamer beginnen de trompetten; later vallen, aan de rechterkant, de trombones in; nog weer wat later , in de buurt van de tafel, de trommels. Met het zweet op zijn voorhoofd weet hij vliegensvlug van positie te wisselen, en slaagt er zo nog heel aardig in om mij een indruk te geven van een groots en overweldigend gebeuren; de trompetten zijn ongetwijfeld door de hele afdeling te horen. Hij is erg muzikaal.
Ik ken hem al enkele jaren, en al die tijd zijn we heel geleidelijk bezig zijn zeer forse medicatie te verlagen. Hij is altijd een temperamentvolle man geweest, die in het verleden tijdens verwarde periodes zijn familie en later zijn begeleiders veel te stellen gaf met zijn heftige uitbarstingen. Dat kon je nog zien aan zijn medicatie: veel verschillende type pillen in hoge dosering, al jarenlang. Inmiddels is er al heel wat af, maar het is nog altijd veel. Bij elke verlaging ontstaat er periode waarin hij zich geïrriteerd voelt en, heel bijzonder, erg moe. Ook dit keer gaat er weer een pilletje af. Daar is hij blij om, al ziet hij er tegenop zich weer zo moe te voelen. Want hij weet dat hij dan, op zijn zachtst gezegd, nogal onvriendelijk kan zijn en dat vindt hij dan achteraf wel tamelijk vervelend. Maar: “ik ben dan boos omdat ik niet tegen onrechtvaardigheid kan. Ik wil altijd het beste voor de mensen!”. En met stevige militaire pas beent hij het gebouw uit, zijn begeleidster op een holletje achter hem aan.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
