Het programma is terug te zien bij http://dewandeling.kro.nl/201001/02diannehenri.aspx of bij uitzending gemist, als je interesse hebt in het programma.
Ze had het ook over een boom die heeft een zon- en een schaduwkant. Een mooi metafoor. Zij zat altijd aan de zonkant zeiden vrienden tegen haar.
Ik dacht na over mijn eigen leven: “ik zit bijna altijd aan de schaduwkant”.
Volgens mijn psychologisch onderzoek teken ik bomen verkeerd, hoewel ik mijn eigen getekende bomen heel mooi vind.
Het verkeerd tekenen van de bomen komt door mijn verleden en de trauma’s die ik daarin heb opgelopen.
Ook ik heb een kinderwens gehad, al vanaf dat ik een kind was. Maar ik was alleen, heel lang alleen en heb wel overwogen en nagedacht om toch een kind te krijgen met bijv. k.i.
Maar ik had toen weer een baan en ik kon niet in de toekomst kijken.
Ooit heb ik ook als kraamverzorgster gewerkt, zo ben ik mijn echte “loopbaan” begonnen. Toen heb ik ook ooit bij een vrouw gewerkt die bewust ongehuwd moeder werd. We hebben toen interessante gesprekken gevoerd, en zij zei toen ook dat het niet mee zou vallen, en dat ze wel een paar hele goede vrienden had waar ze op terugkon vallen en haar ouders. Maar zei ze ook, je kunt niet drie keer per week om een oppas vragen, dus de eerste tien jaar moet ik aan mijn kind geven. Daar heb ik dan wel heel bewust voor gekozen.
Dus toen ik zelf nadacht over het alleen een kind krijgen, heb ik mij dat ook heel goed gerealiseerd en ook gedacht: “dat ga ik niet trekken”. Ik ben heel erg gehecht aan het feit dat ik ieder moment weg moet kunnen wanneer ik wil, en dat kan niet zomaar met een baby of klein kind. En achteraf gezien is het misschien ook wel goed dat ik toen niet verder met deze gedachte ben gegaan.
Op het moment dat ik bijna 40 jaar werd, ook gelijk mijn biologische klok in feite, bleek ik myomen (vleesbomen) in mijn baarmoeder te hebben, het waren er teveel en te groot om te verwijderen want dan groeien ze weer aan. Of je moet de rest van je leven aan de hormoontabletten, de andere optie was dat je baarmoeder verwijderd werd en dat werd mij ook aangeraden.
Dus z.s.m. in december, een week voor mijn verjaardag ben ik geopereerd. Omdat ik het niet lang uithield in het ziekenhuis mocht ik vrij snel naar huis, maar ik mocht 6 weken niets doen. Niet zwaarder tillen dan een kilo, dus een fles limonade openmaken is dan al een probleem, want daar zit al anderhalve liter in en van de grond tillen mag ook niet.
Gelukkig leefde mijn moeder toen nog, de eerste dagen is zij bij mij blijven slapen, en daarna kwam ze iedere dag. Dus toen ik steeds meer mocht doen, ging zij ook met mij mee, lopend naar het winkelcentrum, om boodschappen te doen, ik mocht geen zware tas dragen. En ik mocht ook nog geen auto rijden, dat heeft dan ook met de verzekering te maken. Nu is mijn moeder al vijf jaar dood. En mis ik haar nog erg vaak. Ook van vrienden heb ik in die tijd veel hulp gekregen.
En dan ben je 43 jaar en kom jein een keer iemand tegen die je uiteindelijk zo vertrouwd dat je een relatie krijgt en intiem wordt. Iets wat ik nooit verwacht had in mijn leven.
Het had nog gekund heb ik toen nog wel eens gedacht een kind op je 43ste, maar voor mij was dat geen optie meer. Je loopt natuurlijk wel een risico als je zo oud nog een kind krijgt, maar misschien had ik die keuze wel gemaakt als ik nog een baarmoeder had gehad. Of dat dan een goede keuze was geweest, dat denk ik niet.
Toen heb ik het er ook wel een tijd moeilijk mee gehad, dat je die keuze niet meer kon maken, dat die dus voor je gemaakt was. Gelukkig kon ik vrij goed schakelen in mijn hoofd en was ik ook er bewust van dat het niet goed zou zijn. Op dat moment was ik ook weer voor 1 maand opgenomen en psychisch ging het niet echt goed met mij, krijg je dan een kind, dan moet je maar afwachten hoe iedereen reageert en als ik eerlijk ben, besefte ik ook dat ik er niet voor had kunnen zorgen.
Nu heb nu een nieuwe relatie, tussen ons gaat het erg goed. Ik heb genoeg aan deze nieuwe vriend, ik bouw samen met hem aan een goede, stevige relatie.
Genoeg aan mijn twee katten, mijn hond die ook allemaal aandacht willen.
Mijn huis en mijn vrijwilligerswerk. En het werken aan mijzelf om ooit het verleden toch te kunnen verwerken en een definitieve plek te geven zodat het mijn leven niet blijf beheersen.
Kindje jij was er niet voor mij,
mijn leven nam een ander pad,
het zijn soms nog moeilijke tijden,
kindje jij was daar heel ongelukkig van geworden,
en dat had ik je niet gegund,
een ongelukkig leven zoals ik heb gehad?
Nee, dat verdien je niet.
Je bent nu bij iemand anders geboren,
en ik hoop dat je een goed mens wordt,
omdat je door twee ouders met veel liefde,
wordt groot gebracht,
en ik gun jou een fijner leven dan ik jou ooit had kunnen geven!
Vaif
Heb je ook een onvervulde kinderwens (gehad) of heb je op een andere manier hier ervaring mee?
Deel het in het forum 'Kinderwens'
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
