Dat zegt niets over het weer, maar alles over ons. Als we het weekend thuis zijn genieten we van het uitzicht uit ons slaapkamerraam, maken een sneeuwpop en kruipen daarna knus samen bij de centrale verwarming. Wat is het heerlijk winterweer!
Op maandagmorgen moeten we de ijskoude auto sneeuw- en ijzelvrij maken, slippen met onze fietsen op beijzelde fietspaden en hebben er om acht uur al gruwelijk de pest in. Takkewinter! Het klimaat is wisselvallig, maar vlak onze stemming ook niet uit.
Wat voor het weer geldt, geldt ook voor zorg. Bij acute pijn is onze behoefte anders dan bij zeurend ongemak. In het ene geval willen we een snelle adequate oplossing, op het andere moment willen we gehoord worden en medeleven ervaren. Soms het een, soms het ander en dan weer allebei tegelijk.
Wat een mens nodig heeft, is moeilijk te voorspellen en zelfs voor hemzelf niet altijd direct duidelijk. Voor zorg en behandeling kunnen professionele hulpverleners op basis van de opgedane ervaring en de verworven kennis allerlei standaarden, protocollen, processen programma’s bedenken en vaststellen. Allemaal grote gemene delers. Groothandelsverpakkingen. Goed voor snelle interventies en het afbakenen van het zorggebied.
Maar pas als we de individuele cliënt of patiënt leren kennen, kunnen we de ingrediënten bepalen die voor een afgewogen behandelaanbod noodzakelijk zijn. Wat we doen, moeten we op een goudschaaltje afwegen, telkens weer. In een tijdperk waarin standaardisering en voorspelbaarheid de boventoon voeren, is het aan de individuele hulpverlener en de individuele patiënt samen, om het evenwicht te bewaren tussen protocol en persoonlijke invulling. En daar bestaan geen standaarden voor.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
