Bij de technisch specialistische aspecten van de behandeling in algemene ziekenhuizen kun je je daar nog wel iets bij voorstellen. Een horkerige hartchirurg kan fantastische operaties uitvoeren. In verpleeghuizen (en GGZ-instellingen) bestaat er geen scheidslijn tussen de professionele aspecten van de zorg en de bejegening. Waarom zou je je bijvoorbeeld druk maken over de kwaliteit van de maaltijden als de eters je koud laten. Waarom zou je je druk maken over gezondheidsaspecten als de mensen die ziek zijn je niet interesseren. Professionele hulpverlening is niet iets anders dan menselijke betrokkenheid. Goede professionele hulpverlening is namelijk een aspect van bejegening. Als voor een chirurg zijn scalpel het belangrijkste instrument is dan is dat voor de behandelaar zijn inlevingsvermogen en voor de verpleegkundige diens betrokkenheid.

Dat in het genoemde tevredenheidonderzoek toch die bijna bizarre scheidslijn is te onderscheiden, heeft dan ook met iets anders te maken; namelijk de definiëring van professionele zorgverlening. In de huidige zorgverlening is de objectieve meetbaarheid heilig verklaard en als er iets subjectief is, dan is het wel tevredenheid. Een boek heeft een slappe of een harde kant, is gebonden of gelijmd, telt een aantal pagina en kost een bepaald bedrag. Dat alles zegt niets over de inhoud.

Goede zorg is de inhoud van een boek. Wat verteld moet worden, bepaalt de lengte van het verhaal en voor wie het bedoeld is, bepaalt de vormgeving. Goede zorg is goede bejegening. De opvattingen over de bejegening die een patiënt mag verwachten, zijn bepalend voor de aandacht voor de maaltijden, de zorgvuldigheid van de zorgverlening en de kwaliteit van de behandeling. Soms heeft dat de vorm van geavanceerde apparatuur of een nieuwe gespreksmethode, dan weer betekent meer tijd voor de voorbereiding op een ingreep of een moment van aandacht. Bejegening is de opperste vorm van professionaliteit.

Eigenlijk is dat raar