Als jullie mijn andere blogs hebben gelezen, heb je kunnen lezen dat het niet altijd makkelijk was, het jaar 2009. Er zijn natuurlijk ook goede dingen gebeurd. Maar wij mensen vergeten die goede dingen zo snel maar onthouden wel de negatieve dingen. Eigenlijk jammer, maar ik betrap mijzelf hier ook op.
De afgelopen week was, denk ik wel een hele nare en vervelende week.

Mijn leven is erg complex en moeilijk, altijd al geweest.
In het begin van de week had ik een mail gestuurd naar ’n broer van mij om een keer te komen praten over mijn situatie. Het antwoord wat ik op deze mail kreeg, deed mij tegelijkertijd helemaal in elkaar zakken. Gelukkig was mijn vriend bij mij om mij op te vangen en hij heeft ook gelijk al mijn afspraken voor die dag afgezegd, ik kon letterlijk niets meer.

Dinsdag had ik een afspraak met mijn spv-er, mijn vriend was er niet, en die afspraak heb ik afgezegd. Ik wilde de hele dag met mijn dekbed op de bank om mij te verstoppen. IK heb met haar nog wel telefonisch contact gehad om het tijdstip dat ik anders zou komen. Gelukkig had ze in die week op donderdag nog een plekje.
Maar verstoppen lukt niet, je hoofd blijft maar doordenken, dus maar medicatie ingenomen om rustig te blijven. Dat is redelijk gelukt, ik heb niet echt mijzelf beschadigd, dus geen nieuwe wonden, maar de wonden die ik had zijn wel weer open, en waren toen al aardig aan het ontsteken, dus ook antibioticakuur via de huisarts.

De mail van mijn broer greep heel diep naar binnen en 1 zin was heel opmerkelijk: “hij heeft geen geheimen voor zijn vrouw”.
Nou ik denk daar wel anders over. Hoe ben ik aan de PTSS gekomen? Vanaf dat ik 8 jaar oud was, werd mijn leven steeds verschrikkelijker. Nu ben in 48 jaar geworden nog op de valreep in 2009, daarvan heb ik 40 hele nare jaren meegemaakt.

Ik heb nu twee brieven geschreven die ik eerst met mijn psychotherapeut wil bespreken, daar heb ik de komende week ook een afspraak mee.

En als ik die brieven verstuur dan betekent dit dat het contact ook met dit stukje familie wordt verbroken.
Mijn oudste broer zie ik geloof ik al vanaf mei niet meer, alleen maar omdat ik aangaf waar ik behoefte aan had bij familiecontact. Dat kon hij blijkbaar niet bieden dus verbrak hij via de mail het contact.

Als de laatste brief verzonden is ga ik dus door het leven zonder familie. Familie kies je niet uit, maar krijg je. Nou zeker met de broer waar het nu omgaat, die heb ik zeker niet uitgekozen, die heeft mijn leven alleen maar verschrikkelijk gemaakt

Nu na 40 nare jaren kan ik op mijn 48ste zeggen: “ Ik kies nu voor mijzelf en voor mijn eigen leven”!

Geen opoffering omdat mijn grootste kwaliteit is zorgen voor een ander, maar waar de je constant het gevoel van jezelf moet uitschakelen. Het is jammer maar er is nooit echt aandacht geweest voor de ander in ons gezin. Ook nu mijn ouders zijn overleden, is er geen een keer door deze laatste broer gevraagd hoe het nu met mij gaat, of nog specifieker hoe ik bijv. de week doorkom. Nee, dat is niet belangrijk, want hij is toch vreselijk ziek, al bijna drie jaar, hij heeft kanker, en gaat toch binnenkort dood.

Ik denk dat ik wel kan dealen met geen familie meer, want eigenlijk heb ik die al jaren niet meer gehad, alleen had ik oogkleppen op.

Vaif

Psje: in de nieuwe Alter die afgelopen week is uitgekomen staat een column van mij over Geluk. De blog staat ook op de site. Misschien is het een idee om via het forum eens met elkaar in contact te komen wat iemand nu gelukkig maakt want dat is bij iedereen waarschijnlijk anders. Wie doet mee?

Ga naar het forum en laat weten wat jou gelukkig maakt!

Ik kies nu voor mijzelf en voor mijn eigen leven!