Het begin van een nieuw jaar is ook een wenselijk moment om wat bewuster van je leven te zijn. Wat maakt bijvoorbeeld ontevreden? Wordt het niet tijd om toch wat te gaan doen aan meer lichaamsbeweging, en gezonder eten? En wat te doen met de wens altijd maar meer te willen?
Bij menigeen zal op het lijstje ‘minder stress’ en ‘meer tijd voor mezelf’ staan. Wie wordt er tegenwoordig niet meegezogen in de turbulentie van het moderne westerse leven met al zijn informatieovervloed en prestatiedruk? En dan nog al die boeken en tijdschriften over gezonder en bewuster leven, training persoonlijke ontwikkeling zus, en ontspanningscursus zo. Op zichzelf al aanleiding om ontevreden te zijn over jezelf. Als je de woorden en zinnen mag geloven heb je meer succes in je baan als je aan aspect x werkt, verloopt je privéleven fijner als je aspect y verbetert, en wordt je een betere partner of ouder als je aspect z meer ontwikkelt. Dit alles met de verborgen agenda van jezelf ‘verbeteren’. Hoezo prestatiedruk???
Laat ik eerlijk zijn: ik worstel er zelf natuurlijk ook mee. Mijn hele autisme en de vele, niet onbelangrijke moeilijkheden die ik in het dagelijks leven ervaar, zijn al aanleiding genoeg om elke vorm van begeleiding dat mijn leven minder ingewikkeld kan maken aan te nemen. Het rijke aanbod aan cursussen en trainingen binnen en buiten de GGZ voor volwassenen met een vorm van autisme doet daar gerust nog een schepje bovenop. Daarnaast is er dan ook nog de druk van de omgeving, die liever heeft dat je aan alle problematische aspecten werkt door middel van al die cursussen en trainingen om zo nog meer vaardigheden op te doen. En dit vanuit het idee dat je het dan als autisme-mens gemakkelijker hebt, en met de overtuiging dat ‘alles’ te leren valt.
Maar dan vraag ik me vanuit die doelgroep toch niet zelden af wanneer ik dan klaar geleerd ben? Wanneer is het genoeg? Wanneer is het moment daar dat ik heel even achterover kan hangen en mezelf kan zijn? En de vraag die me nog meer bezig houdt: is er wel bestaansrecht voor autisme? Mag je als autist wel degene zijn die je ook bent, namelijk autist, met alle fundamentele, en levenslang durende beperkingen? Of moet er aan alles gesleuteld worden, zodat je een ‘gezond’ mens kan zijn die voldoet? Niet weinig weet de omgeving de indruk te wekken alsof je geen verantwoordelijkheid neemt voor je leven omdat je niet aan dit of dat autismegerelateerde probleem aan het werken bent.
Dit gaat overigens rieken naar ‘autisme-onkundigheid’. Hoewel het afgelopen decennium het ideaal van de maakbare samenleving (en dus de maakbare mens) behoorlijk onderuitgehaald is, is er daarentegen een tendens om steeds meer verschijnselen als stoornis, ziekte en syndroom te bestempelen, waarvoor vervolgens allerlei remedies bedacht worden. De mens als patiënt, en patiënten kunnen in principe beter worden. Zie daar, het maakbaarheidsideaal!
Eén van mijn voornemens is dan ook om me minder in dit ideaal mee te laten zuigen, in dit streven naar het beter maken van dat wat niet ‘gezond’ zou zijn. Liever meer rust, mezelf zijn en zelfwaardering, dan de permanente druk van het moeten genezen om maar mee te kunnen komen. Dan maar ongeneeslijk ziek.
Wereldmeisje
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
