Ik heb het programma ook bewust opgenomen omdat ik van mijzelf weet ik sommige dingen mist omdat er in mijn hoofd nog een vorige indruk bezig was.
Ik heb zelf de oorlog niet meegemaakt wel veel over gehoord door mijn oma en opa en mijn ouders.
En zij waren geen joden maar wisten heel goed al heel vroeg in de oorlog wat er met de joden gebeurde als ze op transport werden gezet. Mijn de familie van zowel mijn moeder als vader heeft het niet makkelijk gehad, maar dat is niet te vergelijken met het leed van de joden.
Wat mij heel sterk opviel dat iedereen na de oorlog dacht: "ik moet weer een leven opbouwen" tegelijkertijd zag ik ook in hun ogen en hoe ze het verhaal vertelde hoe getraumatiseerd zijn: PTSS.
Maar ik heb van niemand gehoord dat ze hiervoor onder behandeling zijn.
Het verhaal van Anne Frank en nu van deze mensen laten ook een deel van mijn leven zien, mijn eigen leven. Ernstige PTSS door dingen die er in mijn jeugd zijn gebeurd, PTSS zal ik net als de Holocaustslachtoffers houden maar ik ben wel het punt aan het aanpakken waardoor ik PTSS heb gekregen, of ik nu het gevoel heb dat het helpt, laat ik in het midden.
Nee, ik heb eindelijk, na 47 jaar gedaan, wat zij noodgedwongen op een veel jongere leeftijd ( 15 of 16 jaar oud) al heeft besloten, ik ben gaan leven!!!
En dan denk ik nu ook terug dan deze mensen toen ze kind waren en toen ik kind was, heel wat jaren later, maar wat hebben veel gemist! Gemist om kind te zijn.
Ik vond het een hele indrukwekkende uitzending en ik ga ook zeker Anne's laatste brief lezen. En het programma nog eens bekijken en misschien wel meer dan een keer.
Een uitspraak van een man uit klas zei:”je hersenen zijn een computer maar er zit geen deleteknop op”
Het zal nooit uit je hoofd gaan, je zult nooit vergeten wat er in je jeugd is gebeurd.
Wil je meer weten over deze uitzending en de laatste brief die Anne heeft geschreven kijk dan op de website van de KRO.
Vaif
lees voor
