Op 24 december ben ik naar de gezinsviering in de katholieke kerk in Zeist geweest. Tot september dit jaar heb ik meegedraaid in deze groep en was ik ook de coördinator. Maar ik had behoefte om andere dingen te gaan doen en ik deed het ook al aardig wat jaren. Maar ik moest toch naar de gezinsviering, ik had natuurlijk wel het een en ander gehoord van de voorbereiding en ik was erg nieuwsgierig. Ik werd ook gevraagd om communie uit te delen en dat vond ik een hele eer.
Het was een ontzettende leuke en warme viering en het meehelpen met communie uitdelen heeft mij nog meer warmte gegeven, vooral de kinderen die nog geen eerste communie hebben gedaan geef ik dan een kruisje op het hoofd en zeg er dan altijd een tekst bij dit keer wat het: Jezus is ook voor jouw geboren.
Ik heb nog wat mee op geruimd, ik was bang om weg te gaan uit de sfeer. Ik was bang dat ik die niet kon vasthouden.
Onderweg naar huis ging er veel door mijn hoofd: dit is de eerste kerst wat ik kan doen wat ik wil samen met mijn vriend, wij hoeven met niemand rekening te houden, dus Nanda dat wordt ontspanning.
Ik kwam helemaal blij thuis en toen hebben we met kerstmuziek het kindje Jezus in de stal gelegd en een kerstlegende voor gelezen.
Wij hadden wat kleine cadeautjes voor elkaar.
Ik voor mijn vriend het boek Oeroeg, zijn wortels liggen in dat land waar het boek over gaat, ik had er een kaart bij gemaakt met een gedicht over het boek Oeroeg en waarin ik ook mijn liefde naar hem toe uitspraak. Hij had een hele mooie fragiele zilveren ketting voor mij gekocht, ik was er heel blij mee.
Voor mijn vriend heb ik dit met kerst gedaan, want ik vind het er eigenlijk niet bij horen maar hij heeft zo’n trauma aan die oude man met die lange witte baard die begin december in Nederland is, dat ik over mijn eigen principes ben heen gestapt. En ik moet zeggen dat wij dit op een zeer sfeervolle manier hebben gedaan en het mij niet tegenstaat, het gevoel wat ik vroeger bij voorbaat al had.
De eerste dag doen wat je maar wil, dingen samen, dingen alleen.
We hebben wel een echt kerstontbijt gehad en daarna heb ik hem een heel bijzonder kerstverhaal voorgelezen:
verhaal: 'Een hand vol noten' in 'Kerstboek voor het Wereld Natuur Fonds', samengesteld door Ted van Turnhout (1987) door Olaf J. de Landell was het pseudoniem van Jan Bernard Wemmerslager van Sparwoude.
Wie belangstelling heeft voor het verhaal en het niet kan vinden, reageer dan op deze blog want dan kan ik het scannen en doormailen, is natuurlijk wel verboden, maar misschien is het boek nog 2dehands verkrijgbaar op deze site kan meer lezen http://www.schrijversinfo.nl/landelldeolafj.html
En daarna allebei onze eigen vrijheid!!
´s avonds had ik wel een aardig gangendiner gemaakt, we hebben heel relaxed van 20.30 uur tot 23.00 uur aan tafel gezeten. Heerlijk gegeten, kerstmuziek op de achtergrond en op de televisie de open haard aan. De techniek staat voor niets.
Heel relaxed voelde ik mij en heel geliefd, ik voelde alleen maar liefde
Op de 2de kerstdag konden wij ook in alle rust de dag opstarten. Ik heb nog een poos kerstliedjes gespeeld op de piano.
Om 14.30 uur zijn wij naar mijn broer, zijn vrouw en zoon gegaan. Zij hadden ons uitgenodigd om te komen eten. Ik had daar als ik heel eerlijk ben eigenlijk geen zin in en voelde toen de uitnodiging via mijn vriend die bij hun was en mij toen belde voor het blok gezet en ja gezegd.
Ik heb daarna er natuurlijk wel met mijn vriend over gepraat, dat ik dit niet de juiste methode vond, hij was het daar mee eens maar door de situatie had hij het zo aangepakt.
Mijn broer is heel erg ziek, a.s. februari is het drie jaar geleden dat men hem verteld heeft dat hij kanker heeft waar niets aan te doen is, operen is zinloos daar beginnen ze niet eens aan want maar 2 mensen van de 100 overleven de operatie. Hij heeft een tumor in zijn borstkas zitten ook in de buurt van zijn hart en kransslagader. Ook achter zijn rechteroog, daar is hij pas geleden wel aan geopereerd en tijdens de operatie bleek dat men de tumor niet helemaal weg kon halen omdat het net op de oogzenuw zat, een risico bij weg halen is ook blind zijn aan een oog. En om zijn kwaliteit van leven nog zo groot mogelijk te houden hebben ze daar niet voor gekozen.
Hij heeft toen nog wel 28 bestralingen in 15 dagen gehad. Zijn oog maar ook de borstkast en longtoppen. De laatste twee in de hoop daar de pijn te verminderen. Dat heeft een week geduurd, toen kwam alle pijn weer in heftigheid terug.
Vanaf het moment dat wij het hoorden en nog niet wisten welke kankersoort hij precies had dachten wij in maart 2007 bij de begrafenis van mijn vader dat hij de volgende zou zijn. Maar hij leeft nog steeds. Maar ik denk toch wel dat dit zijn laatste kerst is, of ik moet mij wel heel erg vergissen. Hij vertelde dat hij op meer plekken pijn begon te krijgen dus blijkbaar is in mijn ogen de tumor aan het uitzaaien. Het is een tumor dat zich uitzaait op spierweefsel en zenuwweefsel.
We hebben het zo gezellig mogelijk gemaakt. Gegourmet, dat is altijd gezellig en iedereen doet er de hele avond over, maar bij ons ging het ineen rap tempo want mijn broer kan niet de hele avond zo zitten. Meegeholpen met opruimen, gelukkig hebben ze een vaatwasmachine. En nog even nagepraat en je zag mijn broer steeds witter worden dus zijn wij om 19.0 uur naar huis toe gegaan, hij gaat toch niet op bed liggen, hij houdt zich erg groot. Je zag dat moeite had om zijn ogen open te houden.
Toen weer heerlij thuis en doen wat je kon doen. Een vredig kerstgevoel.
Maar dat duurde niet lang want toen ging toch de put van vroeger open. Mijn kerstfeesten zijn altijd vreselijk geweest, de dingen die ik graag wilde en gelukkig deze kerst heb kunnen doen mocht vroeger nooit. Geen kerstverhaal lezen, geen liedjes spelen op de blokfluit, een spel samen met iedereen.
De eerste dag altijd konijn eten. Mijn oma en opa altijd op bezoek, lieverds hoor maar er was wel een heel protocol wat jaren heeft geduurd. Zelfs nog de kerstfeesten toen mijn moeder al was overleden en ik kerst vierde met mijn vader.
Nee, die dingen zaten er vroeger voor mij niet in. Ik moest mij voegen aan de groep zegmaar. Mijn broer speelde altijd met mijn opa toepen en ik mocht niet meedoen, nee je kunt het niet. Waarom mij niet leren en dan om de beurt spelen als toepen maar met twee personen kan.
En voorstellen om een ander spel te gaan spelen daar werd niet eens naar geluisterd.
Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik emotievol voor mij uit heb zitten staren en tegelijkertijd ook bang voor wat er ´s avonds, ´s nachts of ´s ochtends ging gebeuren.
Daar heb ik PTSS aan overgehouden aan wat er steeds weer met mij gebeurde en daardoor ben ik ook gaan automtileren.
Mijn kerstboodschap voor dit jaar was eens geen christelijke maar:
The secret of Christmas is not the things to do at Christmas time but
The things you do all year through.
Natuurlijk ik ben ook gelovig dus vier ik ook dat Jezus is geboren in de kerk en dit jaar ook thuis met verhalen.
Maar waar haar het eigenlijk om draait is wat er in mijn kerstboodschap sta, ik denk dat veel vrienden en kennissen hier wel goed over nadenken.
Niet alleen met kerst aan een ander denken, nee ook de rest van het jaar!
Ik wens iedereen alle goeds en veel lichtpuntjes om verder te gaan in 2010
Vaif
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
