Toen ik echt kind was, vond ik Sinterklaas nog wel spannend, maar later met lootjes trekken en gedichten maken, wat er bij ons snel af was, was het een kwestie van een cadeautje kopen voor iedereen, en als ik dan geen spel bedacht had, was het binnen vijf minuten klaar geweest.
Iedere feestdag gaf mij traumatisch gevoel, door redenen die ik hier niet vertel. Meestal waren het vreselijke dagen. Toen ik alleen woonde en mijn ouders ook wel bij mij kwamen met kerst dan vond ik het wel heel gezellig en maakte ik het ook echt gezellig, maar wij samen, met zijn drieën, dat ging goed.
Maar na het overlijden van mijn ouders en feestdagen alleen thuis zitten, niet even zomaar bij iemand langs is niet mogelijk.
Nee, je zit dan op de bank en je wordt er nog verdrietig van ook want je had het gevoel dat je geen “feest” kon vieren. Dat voelt dat ook als traumatisch.
Vorig jaar had ik van niemand een uitnodiging ontvangen, want moet je dan doen, zelf iemand bellen, mag ik bij jullie komen met de kerst? Nee, dat heb ik nooit gedaan.
Ik ben vlak voor de kerst jarig, 22 december, en vorig jaar had ik voor mijzelf bedacht: oké, je bent alleen met kerst en je gaat het voor jezelf gezellig maken, en niet zitten kniezen want dan word je alleen maar verdrietig en dit is je voorland, dus wen er maar aan. Dus ik had ook al verschillende dingen in huis, want na je verjaardag alles opruimen en dan ook nog boodschappen doen voor de kerst en op de 24ste op 17.00 uur in de kerk zijn i.v.m. de kerstgezinsviering, plan je alles goed van tevoren.
Op die bewuste verjaardag werd er aan mij in een keer gevraagd: “wat doe jij met kerst”, mijn antwoord was natuurlijk, ik ben gewoon alleen thuis. Nou kom dan maar tweede kerstdag bij ons eten, kom maar rond half vijf.
Wat heb ik dit denigrerend over voelen komen, dat op de 22ste vragen voor de 26ste, eigenlijk drie dagen van tevoren gaf mij het gevoel: “Ach ze is zielig, dus laten wij het maar vragen” Ik had graag nee gezegd, maar omdat er meer bezoek zat durfde ik dat niet, maar ik ben niet gegaan, want als je werkelijk mij graag bij jou kerstdiner wil hebben dan vraag je het toch minstens twee weken van te voren, ik had echt het gevoel, nou dat moeten wij maar doen, maar ik ging liever niet.
Ik had zelf alles al in huis.
Ik ben niet gegaan die dag toen, een smoes verzonnen, die later is uitgekomen en wat mij nog kwalijk werd genomen ook. Geen begrip voor mijn gevoel van als je mij echt graag erbij wil hebben dan laat je dat eerder weten en niet afhangen aan het feit dat je drie dagen ervoor hoort dat iemand alleen zit.
Met oud en nieuw ben ik ook alleen geweest, dat was toen teveel en de bekende druppel dus ik sloeg toen zo door in mijn hoofd dat ik in een keer mijzelf gesneden heb, en dat was behoorlijk diep. Ik moest toen naar de EHBO ik was er net na middernacht, dus nog geen vuurwerkslachtoffers dus ook gelijk aan de beurt, maar wel in de wond hechten en negen hechtingen aan de buitenkant, het litteken is flink ontstoken geweest en twee antibioticakuren gehad en daarna heel veel vocht in mijn been, want waarschijnlijk had ik een lymfevat geraakt. (lymfevaten helpen mee aan vocht afdrijving) door te veel vocht in mijn been, ben ik daarna zeker drie tot vier maanden ingezwachteld en moest ik ook nog eens steunkousen dragen. Dat laatste doe ik nu alleen nog als mijn been extreem dik is in een keer. De wond is nog steeds niet mooi, en volgens mijn huisarts kan het wel langer dan een jaar duren voor dat een lymfevat goed genezen is.
Dit jaar voelde sinterklaasavond heel anders, ik was heerlijk bij mijn vriend, gewoon gezellig, kaarsjes aan, gezellige sfeer en wij hebben geen Sinterklaas gevierd, maar ik was nu wel in staat om anderen een gezellige avond toe te wensen zonder daar zelf pijn van te hebben.
Dit jaar met kerst is mijn vriend bij mij, mijn huis is al gezellig versierd en de eerste kerstdag zijn wij samen, ik ben al bezig met het kerstdiner samen te stellen, eerst hadden wij anderen plannen maar afgelopen donderdag vroeg mijn broer die ernstig ziek is of wij samen zin hadden om de tweede kerstdag bij hem en zijn gezin te komen eten. Mijn vriend zei wel dat hij dat met mij moest overleggen en belde mij toen op, en wij hebben ja gezegd. Bij mij wel met dubbele gevoelens, maar zoals mijn vriend ook zei, het kan ook zo maar zijn laatste kerst zijn. Want hij is wel erg ziek en je ziet hem nu wel slechter worden.
Oud en nieuw zijn wij wel gezellig samen en zien wel wat er dan gebeurt. Maar dit jaar voelt veel beter aan dan welk jaar ooit. Ik ben tevreden en dat voelt goed!
Ik wens iedereen nog een goede adventstijd toe en hele fijne kerstdagen, en als je die alleen door moet brengen, denk dan nu vast na wat je allemaal kunt doen, want kijk eens in de nieuwsbode er wordt nog van alles georganiseerd hoor. En ga anders lekker het bos in, ’s middags naar de schaapskooi op Heidestein bij Kerkebosch, wie in Zeist woont, weet vast waar het is, dan is het daar ook gezellig, schapen om je heen, veel andere mensen met kinderen.
Heel veel sterkte allemaal!!
Vaif
lees voor
