Aan dat ding schrijf ik al een hele tijd, maar door alle mooie, nare en ingewikkelde verwikkelingen van dit jaar wilde het maar niet vlotten. Terug in de tijd is ook: terug achter de laptop.

Schrijven behoort tot een van de fijnere bezigheden in mijn leven. Als ik eenmaal weet waarover en waarom ik wil schrijven, dan typ ik het zo uit mijn vingers. En hoe meer het onderwerp in de cellen van mijn lichaam zitten, hoe zo meer lijk ik net een omgevallen emmer. De woordenvloed die op het digitale papier verschijnt, is als een grote stroom water, dat in resolute vaart naar beneden vloeit. Heerlijk als ik op die manier schrijf. Meestal gaat het zo ook als ik een blog schrijf, en bijna altijd gaat het zo als ik mijn therapeute schrijf wat me dwars zit.

Nu is een thesis schrijven enigszins andere koek, en helemaal als het onderzoeks- en het schrijfproces herhaaldelijk onderbroken zijn. Maar toch voel ik het tempo, en dat geeft een fijn gevoel. Om er weer in te komen, ben ik van alle hoofdstukken en subhoofdstukken schema’s gaan maken, bijna een kladblok vol. Fijn ordenen en visueel overzicht creëren. En vervolgens ben ik de stukken die ik al geschreven had weer gaan herlezen. Aantekening hier, opmerking daar, gedachte zus, en ideetje zo. Mijn cellen vullen zich weer met het onderzoeksthema. En zo zie ik weer daar een verband, en hier. Vandaag staan dan alle schema’s in mijn kladblok. Ik kan weer verder schrijven. Nu maar hopen dat ik de emmer omgestoten krijg! 

En door blijven schrijven...