Afgelopen zaterdagavond, 21 november 2009, had ik het ook erg moeilijk, en dan heb ik het zo moeilijk dat ik ook geen hulp vraag, terwijl dat op dat moment wel voorhanden is.
22 november is een moeilijke dag voor mijn, dit jaar is het al weer 5 jaar geleden dat mijn moeder toen stierf.

In een periode van ca 4 maanden werd zij zo ziek en is toen ook overleden. De laatste maand heb ik haar bijna dag en nacht bijgestaan en verzorgd en met haar gepraat, over haar angsten, hoe zou het zijn als je dood bent, kan ik wel thuis blijven. Zware gespreken, want ook ik weet de meeste antwoorden natuurlijk niet. Maar ik heb haar steun gegeven waar ik kon.
Ook al is het vijf jaar geleden, op dit soort momenten en dagen voel ik weer extra hoe ik haar mis. Mijn vriend ontmoet zij nooit, en ik mis de gesprekken met haar zeker, de gespreken die wij de laatste twee jaar hadden, zeg maar.

Laatst had ik ook een soort van aanvaring met de hulpverlening bij Altrecht, dat hoort ook bij mij. Ik stuur dat een mail naar mijn hulpverlener (is een afspraak tussen ons) maar dan komt de reactie voor mij iets te kort door de bocht. Ik ben een kei in “invullen” (zou ik daarom zo graag kruiswoordpuzzels invullen?), nou dat invullen doe ik zo rigoureus dat ik ook gelijk alle afspraken via de mail afzeg om de volgende dag te realiseren dat dat toch niet handig is, dus alles weer terugdraaien.
Dit is wel kenmerkend voor mij hoor.

Met mijn hulpverlener is alles uitgepraat en het wordt ons steeds duidelijker waarom ik steeds maar weer invul en dat is dan wel een keerpunt voor mij. Ik moet hier samen met mijn therapeut mee aan het werk.

Maar gelukkig ook na de 2 moeilijke weekenden gaat het toch wel beter dan vorig jaar. Ik kan nu veel delen met mijn vriend en hij kan ook goed spiegelen, niet altijd leuk maar wel heel goed en nuttig.

Ik geniet veel meer van mijn vrijwilligerswerk wat ik heb bij een gehandicapte jonge vrouw die in een tehuis woont. Een keer per week doe ik een uur lang, spelletjes of tekenen wij, of kleien of boek voorlezen of op de computer. Nu zijn wij kerstkaarten aan het maken die zij kan versturen naar haar zussen en broer en natuurlijk haar ouders. En op een andere dag dan speel ik met en voor haar 1 uur piano. Soms heb ik wel eens momenten dat ik moeite heb om te gaan, maar zij rekent op mij dus afzeggen is geen optie. Dus dan sleep ik mij erheen, en dan speel ik piano en als wij bijna klaar zijn speelt zij, zomaar wat noten indrukken, poesje mauw en dan zing ik het liedje. Het heeft wat tijd gekost voordat ze het ging doen, en een paar weken geleden merkte ik dat zij in een keer ook mee ging zingen, zij maakt nu bij elke zin het laatste woordje af. Dan ga je echt met zo’n goed gevoel naar huis, je bent dan echt blij, ook omdat je ziet hoe blij zij is en nog nageniet en vrolijk lacht en als ik wegga krijg ik standaard twee kussen!

Een op een middag in de week speel ik 1 uur piano voor ouderen mensen, een heel ander repertoire natuurlijk, en oude mensen zijn niet echt makkelijk hoor, voor mij zeker niet, dus het is wel een hele uitdaging. Ik hoop altijd weer te bereiken dat de mensen een gezellig uurtje hebben met muziek, samen zingen, echt wat liederen van vroeger. Meestal zijn de mensen erg enthousiast omdat het wat anders is dan de therapieën die ze al krijgen, maar soms loopt ook de helft na 10 minuten weg en dan moet je ook doorgaan.

Met mijn lichamelijke gezondheid gaat het ook weer beter. Mijn hond blijft gezellig en door de aanwezigheid van mijn vriend worden mijn Noorse boskatten ook weer veel aanhaliger, heerlijk om te zien en daar geniet ik ook van.

 Er is mij gevraagd om een blog voor de Alter te schrijven over geluk, dat was heel moeilijk maar ik begrijp nu weer des te meer dat je het moet hebben van de kleine momenten die je per dag tegenkomt, geen week vooruit kijken dat is te ver weg.
Iedere dag een stukje geluk proberen te vinden. Al is het maar zo iets kleins het kan je verder op weg helpen om de dag door te komen. Het kan natuurlijk ook iets uit je crisiskoffertje zijn.

Nu bijna december, ook geen makkelijke maand, ik heb deze maand altijd als zwaar gevoeld, Sinterklaas, zelf jarig zijn en dan zogenaamd gezellig met familie kerst vieren. De meeste dingen waren vroeger zeker niet gezellig, maar door mijn vriend kijk ik daar nu ook wel anders tegenaan.

Ik wil jullie ook nog even attenderen op wat Altrecht Zeist ook nog aanbiedt:
Weten jullie dat er op maandagmiddag een cursus spirituele oriëntatie is? Bij de geestelijke verzorging van Altrecht Zeist kan je meer informatie opvragen.
En op dinsdagmiddag is er een lotgenotengroep. Dit is nu nog een klein groepje en wij hopen dat het groepje wat groter wordt, dus meer mensen zijn welkom. De thema’s waarover gepraat wordt, spreek je onderling af. Wil je hier meer over weten bel dan even naar het SPB van Altrecht Zeist, dan kan je met de juiste persoon doorverbonden worden, die deze groep leidt.

En weten jullie wat ook heel goed heeft geholpen:
Mijn hulpverlener heeft mijn kwaliteiten opgesomd, die ik zelf niet zie, ik heb deze uitgetikt en geprint en opgehangen want anders beklijft het niet maar door iedere keer de regels te zien en te lezen, hoop ik dat ik er ook zelf in ga geloven!

Ik hoop dat deze blog weer iemand verder helpt.

Vaif

Lichtpuntjes