Als ik het gevoel, kreeg het afgelopen jaar, belde ik of ’s avonds via de huisartsenpost met de crisisdienst of ’s nachts met de afdeling en ik merkte dat ik dat steeds minder nodig had. Ik had de pillen voor mijn gevoel onder controle. Hoewel ik er best aardig wat nog in huis hebt, dat is een soort dwangmatigheid die ik moet hebben.

Nu, afgelopen zaterdag, 14 november 2009, heb ik niet gebeld, niet met de crisisdienst en niet met de afdeling, Ik was om heel veel dingen heel erg boos en die boosheid werd maar groter en groter en in een keer pakte ik een bord en gooide daar al mijn pillen op die extra waren of te wel over, omdat ik niet altijd voor de nacht alle medicatie nodig hebt. Vooral niet als ik bij mijn vriend ben of ik bij hem. Ik krijg mijn medicatie in een baxter per week, dus dat is ook onhandig omdat iedere keer te laten veranderen want als ik alleen moet slapen heb ik wel de totale dosering nodig.
Ik heb in een uur tijd, samen met een joint en een groot blik bier 800 mg traxene van 50 mg per stuk en 300 mg phenergan van 25 mg per stuk in genomen. Ik weet dat dit geen dodelijke dosis is, en als het wel zo zou zijn, had ik toch geen contact meer gezocht, want dat heb ik vorig jaar met mijzelf afgesproken.
Ik had nog phenergan op het bord liggen en toen kwam mijn vriend thuis, ik wist niet precies hoe laat hij thuis zo komen.

Ik kon toen ook geen antwoord geven op vraag: Waarom doe je dit? Terwijl ik het nu al in de eerste regels beschrijf.

Het was niet leuk voor hem, gelukkig raakt hij niet zo gauw in paniek.

Het enige vervelende aan mij is in een dergelijke situatie dat ik niet meer hanteerbaar ben en niet meer luister, hij wilde dat ik naar bed zou gaan, maar ik blijf dan vol houden dat dat helemaal niet nodig is. Ik verzet mij tegen de slaap die wel opkom maar ik wil wakker blijven om de controle te houden. Dat heb ik volgehouden tot 20.00 uur in de avond en toen viel ik op de bank ik slaap. Gelukkig dacht mijn vriend, eindelijk ze slaapt en toen hij om 2300uur naar bed ging heeft hij mij gewoon laten liggen want voor het zelfde geldt, begint de discussie weer op nieuw als hij wil dat ik mee naar bed ga.

Deze dosering is niet goed om in te nemen, maar het is voor mij niet dodelijk, mijn lichaam is nogal wat gewend, maar het is wel een vorm van zelfbeschadiging die ik toepaste op mijzelf. En voor wie het eigenlijk geldt daar komt het niet terecht.

Zoals ik al schreef in een blog zijn meer vormen van pijn doen dan alleen maar snijden en krassen en branden. Dit is ook een vorm, maar wel een gevaarlijke vorm als je niet weet wat de pillen doen met je. Krassen en branden kun je nog beheerst doen en snijden soms ook, is bij mij ook twee flink fout gegaan hoor dat ik naar het ziekenhuis moest om te laten hechten.

Zondag hebben mijn vriend en ik er wel uitvoerig over gepraat en ook over mijn boosheid. Ik wilde wat doen met die boosheid en had een aardig artikel uit de strijdkreet van het Leger des Heils gehaald over zeventig maar zeven keer vergeven, dat is ook in de Bijbel te lezen in de evangeliën, want Jezus vertelt hierover aan zijn leerlingen. Ik wilde anderen eens op hun fouten wijzen en ook dat zij eens moeten vergeven, want constant wordt de bal bij mij neergelegd. Waarom moet ik altijd vergeven en een ander mag alles maar ongestraft doen met mij wat men wil en ik heb er dan last van.

Ik had ook mijn crisiskit kunnen gebruiken of een oppepper uit mijn lijst van oppeppers kunnen pakken, maar ik schoot in een keer door en de volgende dag heb je er spijt van. En ik was zondag en ook maandag heel rustig en slaperig maar ook erg verdrietig. Ik heb maandagmorgen naar mijn behandelaars een mail gestuurd om te vertellen wat er gebeurd was in het weekend. Dat is afgesproken dat ik altijd mag mailen. Maar helaas werkte de antwoorden alleen maar averechts ik werd nog bozer. Dus dan word ik heel radicaal en zeg ik alle afspraken die ik deze week heb met al mijn behandelaars af. Inmiddels heb ik er twee toch door laten gaan, maar een afspraak, die is pas a.s. vrijdag laat ik denk ik schieten, want het antwoord wat ik kreeg van deze behandelaar ondermijnt mijn basisvertrouwen in hem.
Als men in mijn ogen verkeerd reageer, word ik heel rigoureus en verbreek ik voor die week ook alle contacten, dan denk ik kom eerst maar eens over de brug met een excuus of extra uitleg over de bewuste zin. Want nu heb ik weer de bevestiging gekregen dat ik het weer helemaal alleen moet doen.

Wat had ik kunnen doen met de dingen uit mijn crisiskoffertje:
Wandelen met mijn hond
Lekker onder de douche
Pianospelen, sinterklaasliedjes want die man loopt hier weer rond
Bellen met de crisisdienst

En welke oppeppers:
Een gedicht schrijven
Klerenkast opruimen
Communieproject op de juiste volgorde leggen
Lijst van alle dvd’s maken
Mijn huis poetsen
In bed een boek gaan lezen
Favoriete soap gaan kijken
Mooie film kijken
Al mijn stapels die ik om mij heen heb verzameld verder uitzoeken en bij elkaar binden en in een doos stoppen.
Kerstspullen voor een adventskrans alvast opzoeken want de eerste advent is er binnenkort alweer.
Rozenkrans bidden.

Maar daar heb ik dus niet voor gekozen, ik heb er niet eens over nagedacht, ik heb gewoon in een keer al die pillen op een bord gegooid. Dus ik moet hier toch anders mee omgaan, anders helpt dat crisiskoffertje niet en ook de oppeppers niet.

Dit is dus ook weer een goede les voor mijzelf. Dus ik moet de lijsten even kopiëren en in de kamer hangen, daar hangt een lijn waar ik allerlei bijzondere dingen aan ophang, dus daar kunnen ze mooi bij en vallen ze op voordat ik weer een dergelijk actie onderneem.

Ik was zo trots op mijzelf, 1 jaar niets gedaan en nu is de grond weer weg onder mijn voeten en moet ik letterlijk en figuurlijk die grond weer vinden. Gelukkig helpt mijn vriend wel mee.

Gelukkig heb ik dinsdag de afspraak met de pit wel door laten gaan en ben ik in de middag nog naar een gespreksgroep geweest, dat voelde in ieder geval goed. En morgen gaat de afspraak met de vervangende spv-er ook door, dat heb ik hem laten weten. Maar of ik a.s. vrijdag ga, ik denk het niet, ik heb de therapeut van vrijdag een boekje in zijn postvak laten neerleggen van Esther Verhoef wat je in juni krijg als je een spannend boek kocht, dus niet zoveel bladzijden en hij merkt constant op dat hij zo snel leest, dus dan kan hij in de tijd dat hij anders met mij moet praten dat boekje lezen, heeft hij in ieder geval een alternatief. Het zijn maar ca. 45 blz geloof ik dus dat moet hij redden.
Email lijkt zo’n aardig medium maar ik merk na mijn verhaal van het weekend dat er alleen maar verwarring ontstaat omdat iemand zich te kort door de bocht uitdrukt en ik het opvat zoals ik het voel en ik mag ook mijn gevoel hebben. Maar regelmatig komen er met de mail juist misverstanden en eigenlijk zou een therapeut dat ook moeten weten, dus waarom belt hij dan niet even op het moment dat hij ziet dat het mail contact gaat stagneren, dat weet ik niet.
Gelukkig komt vanavond mijn vriend weer tot en met zondag en dat geeft mij wel een stuk rust, ook dat de afspraak vandaag en de gespreksgroep door heb laten gaan en morgen na de afspraak ga, vind ik ook wel een goede beslissing. Misschien kom ik dan toch weer een stap verder. En als ik dan van die afspraak morgen thuiskom kan ik weer eens een stapel wegwerken.

Vaif

Zelfverwonding