Zaterdag was ze er samen met haar vriend, om dingetjes te regelen, en de kamer op te ruimen. Als je mijn vorige blog gelezen hebt, dat weet je dat we geen woord met elkaar delen doordat wat er gebeurd is. Maar zaterdag heeft ze haar excuses aangeboden, ergens wel een opluchting, want ik had het later vervelend gevonden als het er nooit van gekomen zou zijn. Ik heb wel gezegd dat ik het erg jammer vind dat het zolang heeft geduurd. Maar het is nu zo, en nu moet mijn boosheid zakken, geen idee hoe, maar hoopt dat het slijt als ze er gewoon niet meer elke dag is. Verder was het zaterdag erg gespannen, iedereen op zijn hoede voor mijn moeder, ze was helemaal in haar eigen wereld en heeft weinig gezegd en gedaan, op een stoel en voor zich uit staren na dan.
Zondag ga ik altijd sporten met een hele goede vriendin en haar dochter. Ik had slecht geslapen en echt geen zin om te gaan, maar de gedachte om er even uit te zijn, was toch wel een heel fijn. In de middag was het dan zover, ik heb in totaal 3 zusjes en daar woont er een dan al een paar jaar samen met haar vriend samen. Ik heb haar gevraagd of ze erbij wilde zijn. Mijn vader is hartpatient en ik wist dat ik het allemaal niet aankon. Zij staat er iets verder vanaf. Mijn zusje was er klaar voor en nam soort van afscheid, want ook al gaat ze niet emigreren, toch voelde het als een afscheid. Ik vond het ergens best goed gaan, mijn moeder zakte van verdriet niet inelkaar en qua verdriet viel het ook wel mee.
Er stond dus een kamer leeg boven, en aangezien ik in 2008 weer thuis kwam wonen ben ik toendertijd bij mijn jongste zusje ingetrokken. Dus nu was het al mijn spullen verhuizen naar de lege kamer. Ergens toch wel blij omdat ik dan weer een eigen plekje heb. Wij druk bezig, komt mijn moeder boven, met een enorme alcohollucht. En dat was heel raar, omdat dat niet samen gaat, mijn moeder heeft echt een hekel aan alcohol. En omdat ze ook medicijnen slikt, gaat dat ook niet samen. Maar wat heeft ze gedaan????
Ze heeft een grote hoeveelheid lorazepam ingenomen met bier en wijn. We hebben Altrecht gebeld, omdat ze daaronder behandeling is, maar hun konden ons niet helpen, mijn vader was er niet want die bracht mijn zusje en haar vriend naar het station. Wij naar de huisartsenpost gebeld die stuurde 3!!! dokters?? ik deed open, en was verbijsterd, was het dan allemaal zo erg, ik kon niet meer helder nadenken...
Ik heb mijn vriendin gebeld en gevraagd of ze me jongste zusje wilde ophalen, eigenlijk durfde ze mij niet alleen te laten dus heb aan mijn vader gevraagd of hij het erg vond als ik met mijn zusje meeging. Gelukkig kon hij het aan samen met mijn andere zusje, zij was echt zo goed bezig en hield alles in de gaten.. Dus we zijn zo snel mogelijk weggegaan.
De situatie bleek niet zo dramatisch dat ze haar gewoon thuis lieten. Ik snap dat niet, iemand die dat doet moet je laten opnemen of diegene wil of niet.
Mijn vader heeft die avond toch erg pijn in zijn hart gehad, en gelukkig heeft ie dan medicijnen die dat weer helpen minder te worden.
Mijn jongste zusje en ik, zijn bang, echt bang, en ik weet niet precies waarom... Ook ben ik heel boos op haar, ze heeft ons zoveel pijn gedaan. Ik voel me echt zo moe van al die spanning, dat ik bang ben dat mijn hart het ook niet echt langer aankan.
Mijn moeder heeft last van depressies, en dat weten we, maar dat iemand zover heen kan zijn, dat die in het bijzijn van haar kinderen zo'n domme actie doet, snap ik niet.
Ik heb nu al 4 maanden geen gesprek gehad met mijn behandelaar bij Altrecht. Ik moet een andere behandelaar krijgen op een andere plek. En daar was ik niet aan toe, ook dacht ik dat ik het wel aankon allemaal, een hoop geleerd enzo, maar nu met zo'n situatie, nee dat kan ik niet, het is te groot. Maar ook al weet ik dat ik weer contact met haar moet opnemen, omdat ik bang ben dat het dan ook slecht met mij afloopt, durf ik het niet. Moet uitzoeken waarom ik me zelf die hulp niet gun. Maar ben nu gewoon even te moe......
Vandaag is het maandag en wat rustiger in huis, ook al ben ik nog steeds heel boos op haar, kan ik de energie niet opbrengen om met haar te praten, weet niet wat ik moet zeggen.. Kan/wil nergens heen. Ze moet zich gewoon oplaten nemen, is het niet voor haar zelf is het voor ons, of is dat nu een hele egoistisch??
Me moeder is nu weer redelijk bij, en mijn vader vertelde me dat ze ontzettend veel spijt heeft, en dat ze nu echt wil veranderen. Dit komt bekend voor want dit heeft ze in de afgelopen 3 jaar al meerdere keren beloofd.
Dit was mijn weekend......
lees voor
