Het werd zelfs zo erg dat ik niet meer zonder allerlei schema’s kon, wilde ik grip op de tijd en dus mijn dag houden. Afgelopen week verloor ik echt mijn grip. Reden voor mijn behandelaren om in te grijpen. Met een time-out tot gevolg.

Dat was wel even schrikken. Het voelt toch wel als controleverlies, als dat het zorgelijk met me gaat. Eigenlijk is dat ook zo. Het gaat op een bepaalde manier helemaal niet goed. Ik mag dan wel op emotioneel vlak veel vreugde en geluk hebben ervaren en me ook sterker voelen, maar op een ander vlak voel ik me een prutser. Ik heb de afgelopen maanden zoveel na moeten denken over zulke basale dingen. Mijn begeleiders en ik heb zoveel bedacht om het beter te krijgen: mijn tijdsbeleving, mijn grip op de tijd en het uitvoeren van mijn dagelijkse taken. Het werd alleen maar erger. Niet omdat de tips en maatregelen averechts werkten, nee, maar omdat ik er niet in slaagde de chaos in mijn hoofd te beteugelen. En daardoor werd het van kwaad tot erger. Dodelijk vermoeid raakte ik van al het nadenken, en het elk kwartier weer opnieuw moeten plannen van mijn dag. Het werd een verschrikkelijke chaos in mijn hoofd, een continue staat van wat ik struikelende hersentjes noem (zie mijn vorige blog). Best zorgelijk ja, dat verlies aan grip en die chaos.

Toch klinkt ‘time-out’ ook wel aanlokkelijk. Het begrip wordt geassocieerd met een pauze, het even uit een situatie stappen. In mijn geval heeft het begrip time-out een dubbele laag. Ik heb nu inderdaad een pauze in mijn leven. Alle afspraken en verplichtingen zijn uit mijn agenda geschrapt, en gedurende de time-out verblijf ik niet in mijn eigen huis. Het is echt een even stappen uit de context van mijn eigen leven. Maar de time-out is meer. Wat letterlijker genomen stap ik ook uit de ‘tijd’ waarmee ik zo worstelde. Doordat alles geschrapt is en anderen voor de basisdingen zorgen (slaapplaats, eten, bezigheid en tijdskader), hoef ik heel weinig met de tijd te doen. Geen dagplanning, geen voortdurend opnieuw uitdenken van hoeveel tijd iets kost, hoe ik op tijd kom en hoe lang het geleden is dat ik die en die persoon gesproken heb. De time-out belooft in mijn geval dus een rust die zo ontzettend welkom is. Het woord ‘time’ verhult nog net dat het om die eeuwige tijd gaat, waar mijn buik dit jaar veel te vol van is. Tot in de tijd!

Wereldmeisje

TIME-OUT