Toch is het maar net hoe je het bekijkt. We zijn geneigd ons in min of meerdere mate over te geven aan de najaarsdepressie waarin we de beterekkelijkheid van het bestaan betreuren of overal verval en sterfte zien. Eigenlijk is dat onzin. Als de kat de zomerharen laat vallen voor de wintervacht, denken we ook niet dat het beest dood gaat. In het najaar gaat de wereld niet dood, de natuur houdt alleen maar grote schoonmaak. Alle overbodige rommel wordt gedumpt. Wat er over blijft, wordt komende winter goed schoon gevroren, zodat in het voorjaar alles netjes geknipt en geschoren weer het heertje (of het dametje) is. Moeder natuur is een echte poetsvrouw.

Wat we plichtmatig voor Oudjaarsdag bewaren, zouden we eigenlijk op natuurlijke wijze in het najaasrseizoen moeten doen: goed nadenken welke ballast we dit jaar weer overboord moeten zetten om na een reinigende winterslaap in het voorjaar met een bijgepoetste lei te beginnen. Radikaal het roer omgooien lukt bijna geen mens. Lekker uitschudden, afstoffen en weer opborstellen is wellicht wel te realiseren. De herfst is een reinigende huilbui waarna je je weer in gang kunt trekken.

Hoera, het is weer herfst!