Het is en blijft een indrukwekkend programma en het maakt ook heel veel los bij mij.
Een rode draad in het programma was ook wel dat veel mensen niet praten over hun gevoelens van suïcidaal zijn. Men vertelde dat er veel jongeren zijn, die wel heel veel vrienden hebben maar echt praten over gevoelens, problemen, toekomst, baan en ambities doen ze eigenlijk niet als ze bij elkaar zijn. Dus men weet ook niet wat er speelt bij de ander. Ik herken dat ook wel bij mijzelf, hoewel ik geen jongere meer ben.
Er werd verteld dat er vooral in West-Friesland de meeste zelfmoorden onder jongeren voorkomen van heel Nederland. Maar statische gezien over het hele land blijft zelfmoord toch gelden voor 1 op de 6 personen. In West-Friesland zijn nu wel hulgroepen opgezet en is men blij met de nieuwe website. Het blijkt daar ook, dat hoorde je ook uit de gesprekken met de jongeren en de uitleg van de psychiater, een cultuur te zijn die waarschijnlijk al voor meer dan honderd jaar geldt, dat men gewoon niet praat over gevoelens en alle andere dingen die ik al benoemde. De website heeft een telefoonnummer dat 24 uur per dag bereikbaar is, waar je naar toe kan bellen, anoniem.
De tel kwijt..
Als ik dan de verhalen hoor van de mensen in het programma die maar 1 poging hebben gedaan, die mislukt is en weer blij zijn om te leven. Dan moet ik terugkijken op mijn eigen leven, want dat doe je toch, je gaat toch vergelijken. Hoeveel pogingen waren het er van mij tot nu toe? Ik ben vanaf 1992, mijn eerste poging, tot nu echt de tel kwijt van het totaal aantal pogingen.
En ik heb nog steeds die gevoelens. Er over praten doe ik minimaal. Vorig jaar november heb ik tijdens een zelfgemaakte dienst (ik ben Rooms-katholiek) de ziekenzalving ontvangen. Hierbij had ik al mijn vrienden en kennissen en familie uitgenodigd. Daar heb ik wel de kracht gevoeld dat ik er niet helemaal alleen voor sta. Het voelde goed, ook dat er zoveel mensen gekomen waren. Misschien heeft deze ziekenzalving er bij mij toe geleid dat ik geen poging meer heb ondernomen.
Ook al heb ik sinds juni een nieuwe vriend/ relatie die heel goed loopt en waar wij samen over heel veel dingen heel open praten, maar behalve over mijn gevoelens. Ik kan dat niet altijd. En het is juist ook zo moeilijk met deze gevoelens want een nieuwe relatie is niet gelijk een garantie dat je suïcidale gevoelens verdwijnen.
Het kan bij mij zo maar in een keer omslaan en dan zou ik zo maar weer een poging kunnen ondernemen. Zeker ook nu na het kijken van het programma voel je de gevoelens van suicidaliteit weer even duidelijker.
Ook heb ik nog steeds intensieve therapie maar ook dat haalt niet zomaar die gevoelens weg, nee, ik moet nog door heel veel ellende heen en dat zorgt er ook voor dat je de suïcidale gevoelens houd, zeker als uitweg wanneer je het echt niet meer ziet zitten. Ik heb wel die momenten gekend in het afgelopen jaar maar toen heb ik steeds contact gezocht met de crisisdienst van Altrecht. Nu heb ik natuurlijk ook de nieuwe website.
Ik vraag mijzelf wel af hoe leer je nu echt over je gevoelens praten en te delen en hoe voorkom je dat je weer een poging doet met de kans dat het lukt. Ik wil zo graag dat die gevoelens weggaan en dat ik het leven ook voor mijzelf de moeite waard vind en het ook nog eens leuk ga vinden om te leven.
Vaif
lees voor
