Ik voelde me al een tijdje niet fijn in mijn eigen huis. Ik had het gevoel dat er achter mijn rug negatief over mij gepraat werd. Ik heb de computer van mijn zusje gecheckt, en het klopte. Ik werd door mijn 2 zusjes en de vriend van mijn zusje, voor vanalles uitgemaakt. En misschien had ik het niet moeten lezen, maar ergens moest ik weten of ik niet "gek" aan het worden was. MIJN zusjes hebben me belachelijk gemaakt voor vanalles, ik wil niet echt voorbeelden geven, maar laat ik het hierop houden dat ik met mijn overgewicht voor van alles werd uitgemaakt.
Dat heeft mij zoveel pijn gedaan, dat ik 2 nu nog steeds niet normaal aan kan kijken zonder daaraan herinnerd te worden. Mijn jongste zusje heeft haar excuses gemaakt, en ook al heb ik dat geaccepteerd, vergeten kan ik nog niet. Mijn andere zusje kon dat niet. Dat doet mij echt zoveel pijn, dat ik tot nu nog geen woord met haar heb gewisseld. Mijn ouders zijn in haar teleurgesteld en zelfs dat heeft haar niet tot een excuses doen maken.
Dit is waar ik deze week zo mee zit, dat ik verder eigenlijk nergens aan toe kom. Mensen ontwijk, en liever niet buiten kom. In mijn hoofd gaan er allerlei gedachtes, dat ik een monster moet zijn, als mijn eigen familie mij zo te kijk zet. De vriend van mijn zusje, die ze nu 3 maanden kent, heeft dit ook gedaan, en ook al komt dit minder hard aan, toch doet het pijn. Hij heeft dit allemaal over mij gezegd omdat ik hem niet ken, en het niet fijn vind als hij hier slaapt. Mijn ouders hebben dit gerespecteerd. Waarom doen mensen me pijn, zijn ze zich er niet bewust van??? Denken ze dat dit zomaar mag??? Potverdorrie dit doet mijn pijn, zoveel pijn...
Vroeger werd ik al gepest, geterroriseerd doordat ik dik ben, en nu ben ik volwassen, en hoopte dat de mensen rondom mij verder keken dan mijn overgewicht, maar als ik niet meeloop met bepaalde dingen, word er dit over me heen gestort...
Ik doe nu vrijwilligerswerk bij een speelgoedwinkel. Super leuk, maar wel zwaar. Er is niet veel tijdsdruk, maar het moet wel op tijd af. Ook hier ben ik dan nu de laatste 2 keer zo druk met het om me heen kijken dat ik niet echt geconcentreerd te werk kan gaan, en dat vind ik echt zonde. Juist omdat ik nu een tijdje loop met de gedachte om eens te kijken of ik weer aan het werk kan. Maar dit hele voorval heeft al de zekerheid die ik had, weggegooid. Er is een leuke vacature die me echt wel iets lijkt, maar ik durf het gewoon niet. Ik ben nu 5 jaar uit de werk maatschappij, dat het al spannend is. De stap zetten durf ik nu zeker niet meer..
Ik ben niet iemand van wraak nemen, want uiteindelijk heb je alleen jezelf er maar mee, en dat is zonde van mijn energie. Maar om wraak te nemen op mijn zusje en haar vriend, is toch wel erg aanwezig. Waarom moet ik alleen die pijn voelen en gekwetst zijn??? Kan hun toch niet zomaar over me heen laten lopen??
Ik WIL die onzekerheid niet voelen, ik WIL niet bang zijn, ik WIL die pijn niet voelen.
Ik WIL graag werken, ik wil sterk in mijn schoenen staan, ik WIL me zo graag vrolijk voelen.
Maar nu WIL ik het liefst me zelf onder een steen verstoppen en nooit meer naar boven komen.
Ik WIL rust, totale rust is groot, ik durf het nu ook wel een verlangen te noemen, een groot verlangen..............
lees voor
