Het wordt zo troebel in mijn hoofd, dat ik nog weinig weet. En soms ben ik dan echt verward. Op een dag beschreef ik de toestand in mijn hoofd als dat mijn hersenen over elkaar heen struikelen. En hoe vaker ze struikelen, hoe zo meer chaos en verwarring. Misschien klinkt het grappig, maar het is helemaal niet leuk. Het is een nare ervaring van mijzelf.

Dat mijn hersenen over elkaar struikelen is niet iets nieuws. Terugkijkend op mijn leven had ik er vroeger ook al last van. Ik wist alleen niet wat er in mijn hoofd gebeurde. En ik had er geen woorden voor. Eigenlijk uitte bijna alles zich in een verschrikkelijke, onbeschrijfelijke angst. Een angst die altijd met mijn omgeving van doen had, en ook nagenoeg altijd aanwezig was. In mijn leven kwam er een fase waarin ik in huilen uit kon barsten, omdat het zo verschrikkelijk was in mijn hoofd. Dan kon ik op de piekmomenten alleen maar met mijn handen naar mijn hoofd grijpen en uitbrengen: ‘mijn hoofd!’. Ik was heel bang dat ik psychotisch zou worden. Ik kon me zo overgeleverd voelen aan mijn hoofd en aan mijn omgeving.

In zekere zin was het een ‘opluchting’ toen duidelijk werd dat autisme in het spel was. Ik ging begrijpen dat ik overspoeld raakte van de ontelbaar vele dingen die ongefilterd mijn hoofd in kwamen. Ik kwam er achter dat het in mijn hoofd erger werd naarmate er meer input uit mijn omgeving was: visuele indrukken, geluiden, afspraken, deadlines, veelheid aan taken, conflicten en ga zo maar door. De angst van vroeger maakte meer plaats voor verwarring en chaos. Maar omdat ik dat tot die tijd niet wist, die woorden ook niet gebruikte in relatie tot mijn hoofd, was ik heel bang. Ik begreep niet wat er in mijn hoofd gebeurde. Met de nieuwe woorden om mijn innerlijke ervaring te benoemen, kon ik de toestand in mijn hoofd beter volgen. Dat gaf rust, maar ook een nieuwe zorg. Want wat kan mijn hoofd aan? Hoe voorkom ik die nare toestand van over elkaar heen struikelende hersentjes? En: hoe zorg ik dat ze weer terug in hun verband komen?

De laatste tijd heb ik heel veel last van mijn autistische stuiterhoofd. Dan grijp ik naar mijn hoofd en wrijf erover, aan de zijkant van mijn hoofd of rond mijn ogen. Of ik pak mijn hoofd tussen mijn handen en onderdruk de neiging om mijn hoofd flink in elkaar te schudden. Soms is het zo erg in mijn hoofd, dat ik het wel van mijn lichaam af wil rukken, het wil slaan en schoppen, om het er daarna weer op te zetten. En dit alles dient maar een doel: de chaos bestrijden, een einde maken aan die nare innerlijke toestand. Ik wil orde en focus in mijn hoofd, gewoon de dingen doen die ik wil doen. Ik doe dan wanhopige pogingen om mijn hersentjes weer op hun plaats te krijgen. Boos voel ik me dan, en het voedt een nieuwe angst: hoe kan ik met alle capaciteiten die ik in mij heb ooit goed functioneren met van die over elkaar heen struikelende hersentjes?..…

Wereldmeisje

Struikelende hersentjes