We voeren deze discussie al een tijdje. Hij is niet de enige die protesteert. De recente richtlijn dat bij mensen die (nieuwe generatie) antipsychotica gebruiken elke 3 maanden bloedsuiker en vetten gecontroleerd moet worden jaagt menigeen de stuipen op het lijf.

Liever dan bloedprikken stapt hij over op een klassiek middel waarbij dat prikken niet hoeft. Dat verbaast mij. Wij kennen elkaar al vele jaren, hij en ik. Hij lag -als dossier- op mij te wachten toen ik hier kwam werken, bijna 18 jaar geleden: een jonge jongen met schizofrenie, angstig en verward.

We hebben samen heel wat meegemaakt. Van geen van mijn patiënten heb ik zoveel geleerd als van hem: over mijn vak, over de zorg en over het leven. Over hoeveel moed en doorzettingsvermogen nodig zijn als je moet leren leven met een psychose. Over hoe zwaar het kan zijn als je familie nog kwetsbaarder is dan je zelf bent en vaak een beroep op je doet. Over hoe je steeds opnieuw je weg moet vinden in de omgang met steeds een wisselende team van begeleiders.

Ik weet nog hoeveel last hij had van klassieke middelen en hoe psychotisch hij desondanks bleef. Dat weet hij ook nog, verrassend goed zelfs. Bloemrijk schetst hij wat hij toen allemaal voelde en dacht. Over het middel dat hij nu gebruikt is hij al jaren heel tevreden. Tot ik aankwam met mijn bloedprikken. Maar ook hij vindt het toch wel zonde om zomaar over te schakelen terwijl het wellicht helemaal niet nodig is.

Uiteindelijk wil hij wel, na lang aarzelen, eenmalig bloedprikken, als ik plechtig beloof dat ik daarna twee jaar lang niet meer zal zeuren als de uitslag goed is. Dat beloof ik: beter eenmaal per twee jaar dan helemaal niet, immers. Nog steeds aarzelend verlaat hij met het labformulier in de hand mijn kamer.

De volgende ochtend krijg ik een sms-je. “Hoi Mariet, het is gebeurd en het bloed prikken is gelukt. Groetjes.

Moed zit ook in kleine dingen, toch?

Moed!