Het programma zat niet eens bij de 25 beste bekeken programma’s. Een goed programma trekt meer dan 200.000 kijkers, zou je bijna zeggen. Maar eigenlijk is het omgekeerd. Een programma dat 200.000 of meer bezoekers, trekt is een goed programma.
Het scharnierpunt zit in het woord ‘goed’. Voor de recensenten moet een goed televisieprogramma aan bepaalde eisen voldoen. De professionele medewerkers moeten vakkundig zijn. De opzet dient inventief te zijn en het liefst ook nog verrassend zijn. De vormgeving dient de bedoeling van het programma te ondersteunen en effectief te zijn. Zo iets in ieder geval.
De kijker legt soms dezelfde maatstaven aan, maar kan ook heel andere wensen hebben: bewegend behang, het moet leerzaam zijn, er dient gevoetbald te worden, consumptie zonder nadenken mogelijk, er dient gevoetbald te worden, het moet tot nadenken stemmen, de kinderen moeten er stil en/of blij van zijn, en er dient gevoetbald te worden. Voor de zendgemachtigde gelden maar twee criteria. De kijker moet tijdens het zappen blijven hangen en daarna niet meer vertrekken bij het eerste de beste reclameblok.
Een programma is goed als het plakt. De Tafel van Vijf kleefde onvoldoende en diende daarom te verdwijnen. De concurrentie van de commerciële zenders is zo sterk dat de publieke zenders zich steeds meer op dezelfde manier gaan gedragen.
De gezondheidszorg is net commerciële televisie. De verwijzers zijn de recensenten, de cliënten zijn de kijkers en de zorgverzekeraars zijn de zendgemachtigden. Alleen de doelstelling is anders. Kijkers moeten blijven plakken, patiënten moeten zo vlug mogelijk weg wezen. Inhoudelijke kwaliteit is daaraan ondergeschikt, lijkt het wel.
lees voor
