Ik kan mij voorstellen dat hulpverleners in hun werk vaak worden geconfronteerd met automutilatie en als hulpverlener moet je daar ook wat mee. Misschien voelt men zich vaak machteloos en heeft men het idee dat het niet toereikend is wat men te bieden heeft.
Er komen gelukkig steeds meer ervaringsdeskundigen aan het werk bij Altrecht en ik hoop dat sommige van deze werknemers wel ervaring hebben met het onderwerp en de hulpverleners kunnen ondersteunen/ helpen bij bijv. behandelplanbesprekingen.
Ik kom er vooruit dat ik last heb van automutilatie, ook al schrijf ik deze blog onder pseudoniem. Mijn hulpverleners en vrienden die dicht bij mij staan weten er wel van.
Het zou zoveel makkelijker kunnen zijn als het onderwerp niet meer wordt ontweken. Maar dat er eindelijk eens een gesprek met een hulpverlener op gang komt zodat je kunt praten over je triggers en je gevoel van het moment van automutileren en het moment daarna. En hoe voorkom je triggers. Want soms zijn deze echt niet te voorkomen.
Er zijn niet zo heel makkelijk oplossingen te bedenken om het automutileren om te zetten in wat anders. Het is niet zo maar op te lossen en ik denk dat hulpverleners dat ook moeten beseffen.
De persoon die automutileert moet eerst zelf accepteren dat zij automutileert en dat je erkent dat het een thema is dat bij je leven hoort. Vooral in moeilijke momenten.
Ik denk dat deze erkenning al een belangrijke voorwaarde kan zijn voor verandering, om enige greep te krijgen op je zelfverwonding. Om het misschien zelfs ooit te ontgroeien.
Zo ver ben ik zelf nog lang niet. Bij moeilijke momenten en triggers grijp ik toch naar het mes. In de nacht van oud en nieuw (2008-2009) ben ik in een keer in een trigger gekomen dat ik zo diep heb gesneden dat ik naar de EHBO van het ziekenhuis moest. Gelukkig werd ik keurig behandeld. Wel werd er gezegd dat ik er met mijn hulpverlener over moest praten. Dat is nooit gebeurd, niet diepgaand.
De wond is alleen heel erg gaan ontsteken zodat ik twee keer een antibioticakuur moest slikken en toen de wond genezen was, kreeg ik vocht in mijn onderbeen (oedeem). Waarschijnlijk had ik op de verkeerde plek gesneden en dus een lymfevat geraakt. Minstens drie maanden ben ik ingezwachteld om het vocht af te voeren en heb ik nu een steunkous om te zorgen dat het vocht niet weer toeneemt. Het herstel van een lymfevat kan heel lang duren, als het ooit goed komt.
Daar ben ik zelf ook wel van geschrokken, je doet je zelf dus wel heel wat aan, zeker als je onbeheerst snijdt. Ik gebruik nu alternatieven die ook pijn doen maar niet gelijk heel veel beschadigen en als ik toch snijd dan probeer ik dat beheerst te doen. Ik heb mijzelf gelukkig niet meer verloren in een situatie zodat de wond te erg was.
Vaak denk ik ook waarom? Maar dat is altijd achteraf. Je hebt dan toch al weer gesneden en jezelf letsel toegebracht.
En als je op je armen jezelf pijn doet, is dat ook sneller te zien, je wilt niet weten hoeveel vragen ik daarover toch krijg, in de vorm van: “wat heb jij toch op je arm”. Mijn antwoord om vooral mensen die niets over dit onderwerp weten niet te choqueren zeg ik standaard:”ja, twee katten hé!”.
De volgende keer zal ik iets meer ingaan op alle onderzoeken en symposia die er over die onderwerp al zijn gedaan. Misschien is het wel eens goed als er een artikel in de Alter en Raakvlak komen over dit onderwerp, zodat en de cliënten maar ook de hulpverleners weer eens wat bij leren.
lees voor
