Ik ben een vrouw van 48 jaar. Voor het eerst ontstonden er psychische problemen rond 1986 en kwam ik bij het Riagg terecht, ook in de WAO omdat ik mijn werk niet kon doen. In 1991 ben ik mede ook door inzet van Rob Ruys, toen werkzaam bij de Riagg en nu bij Altrecht, omgeschoold tot medisch secretaresse en ecg-assistente.
Helaas waren de banen toen ook dun bezaaid en ging het niet goed met mij. Ik ben 9 maanden opgenomen in het toen nog Christelijk Sanatorium in Zeist.
Daarna heb ik contact gehouden met de poli. Rob Ruys en ik hadden toen inmiddels een stageplek voor mij gevonden bij het NcGv wat nu het Trimbos-instituut heet. Daar heb ik stage gelopen en uiteindelijk via een vast contract en verschillende cursussen bij Schroevers mij opgewerkt tot secretaresse afdelingshoofd. In totaal heb ik daar 7 jaar gewerkt. Toen vond ik het tijd worden om dat stukje psychiatrie op mijn rug kwijt te raken want iedereen wist hoe ik daar binnen gekomen was.
Ik heb toen gesolliciteerd bij een museum, werd aangenomen als managementassistente met een leidinggevende positie voor twee administratieve krachten. Dat werk ging goed totdat er een nieuwe directeur kwam, die de werkdruk bij mij steeds hoger maakte, dat veroorzaakte heel veel stress en in die periode heeft men geprobeerd mijn auto te stelen en mijn lievelingskat ging dood. De stress werd meer en ik viel uit met de zelfde klachten, dus ik kwam ook nog in aanmerking voor de oude WAO-regeling.
Nooit was er goed een diagnose gesteld, ik heb toen om een P.O. gevraagd en daar kwam uit dat ik zwaar getraumatiseerd (Post Traumatische Stress Stoornis, PTSS) was met borderline kenmerken.
Ik ben nu al ruim vier jaar onder behandeling, wekelijks, bij een spv-er en een psychotherapeut en de PIT komt bij mij thuis. In de afgelopen vijf jaar ben ik nog twee keer opgenomen voor een time-out opname. Vorig jaar ging het bijvoorbeeld heel slecht en was ik ook heel suïcidaal en heeft ook tot verschillende pogingen geleidt.
Door de PTSS heb ik, vooral als ik in herbelevingen zit, veel last van automutilatie en ik merk dat ik in het circuit van de hulpverlening dan toch tegen muren aanloop, men praat er liever niet over. Als of men denkt dat je het dan juist aanwakkert, of men denkt dat je het doet om aandacht te vragen. Beide opties gelden voor mij niet en voor heel veel andere mensen die automutileren ook niet. Ik hoop dat mede ook door meer aandacht te schenken via de Alter over de blogs en het forum op de altrechtsite dat ik niet alleen cliënten bereik met mijn verhaal maar ook de hulpverleners en dat men zich eens anders op gaat stellen bij cliënten die automutileren.
