Nu net mijn zesde les gehad. Ik snap wel dat als ik iets niet goed doe, hij dat moet zeggen, en misschien mag hij ook wel iets geirriteerd zijn als ik het weer niet goed doe, maar leuk vind ik het echt niet. Zoals vandaag, hebben we de hele tijd besteed aan het schakelen, gas en het remmen. Ik raak telkens in paniek en ik weet niet zo goed waardoor. Vind het gewoon allemaal doodeng. Je hebt toch wel even controle over zo'n groot ding, dat precies reageert op wat jij doet..
 
Nu was hij lichtelijk geirriteerd, omdat ik iets fout deed, ik schakel iets te hard, waardoor er een kloppend geluid te horen is, en ik schakelde naar de verkeerde versnelling van de 2 naar de 4. Zoveel stress en spanning voel ik dat ik vergeet waar de goede nummers zitten, terwijl het echt wel weet hoor..
Ik voelde me zo stom, en wilde naar huis, ik had nog 20 minuten les. Ik kan je vertellen dat, dat de langste 20 minuten waren. Tranen voelde ik in mijn ooghoeken. Ik probeerde ze weg te slikken.. Stil was het, ik denk niet dat hij het gezien heeft, gelukkig. Ik wil niet zo'n huilebalk zijn, ik wil het gewoon zo goed doen. Maar hij was wel hard, en zei telkens "zo kun je dat op de weg ook niet doen, dat ben je tot last bij de andere bestuurders..." Ja hallo zeg, ik heb nog nooit auto gereden, of me ervoor geintresseerd....
 
Hij heeft me in een van de vorige lessen gevraagd wat voor werk ik deed, ik vertelde hem dat ik niet werkte. Hij was benieuwd waarom niet. Ik twijfelde nog wat ik zou antwoorden, maar besloot het gewoon te zeggen, ik heb 'n persoonlijkheidsstoornis, ik schaam er niet meer voor hoor, maar ik ken hem helemaal niet. Ik heb faalangst en ik hoopte ergens op begrip, maar nee hoor, hij was zo hard vandaag.  Ik moet nu heel hard me best doen om niet op te geven, en ergens heb ik er gewoon geen zin meer in, maar jah ik wil wel dat rijbewijs...

A dream came true....