De laatste tijd kom ik terug om mijn vrij absolute afwijzing van de identificatie van identiteit en stoornis die ik hierboven noem. Nog steeds vind ik een term als ‘borderliner’ rijp voor de prullenbak, dat wel, maar in mijn geval, het hebben van een stoornis in het autismespectrum, gaan de kaarten wel anders liggen.
Ik heb ook gegruweld van de term ‘autist’, en van een bejegening van mensen met autisme met een exclusieve focus op het hebben van een autistische handicap en het behandelen ervan. Naar mijn smaak deed en doet dat de mens met een vorm van autisme tekort. De term ‘autist’ riekt naar stigmatisering en naar associaties van sociale gestoordheid. Maar toch, nu ik mijn eigen autisme steeds beter begrijp, het steeds beter zie in mijn dagelijks leven, kan ik er niet aan voorbij gaan dat ik een ‘autist’ ben. En dus is er toch een identificatie van identiteit en beperking, waar ik lange tijd zo fel gekant tegen was.
Autisme wordt ook wel een pervasieve ontwikkelingsstoornis genoemd, wat min of meer wil zeggen dat het een alles doordringende stoornis is, dus doordringt in alle aspecten van het leven. En dan doel ik niet op het emotioneel functioneren, of op de algemene communicatie met anderen. Maar dan gaat het ook vooral om bijvoorbeeld de beleving van tijd, ruimte en zintuiglijke prikkels, de beleving van intiem contact, de wijze waarop iemand zichzelf organiseert en zijn dag aanpakt, en motorisch functioneren.
Bij voortduring zie ik in mijn dagelijks leven waar het autisme in terug te zien is, hoe het autisme maakt dat ik met die dingen omga zoals ik er mee omga. Anders, voortdurend anders, hoe subtiel de verschillen met mensen zonder autisme soms ook mogen zijn. Mijn hersenen functioneren daadwerkelijk anders, en doordat ze dat doen hebben ze consequenties voor mijn zijn. Ik ben ook anders.
En als het over ‘zijn’ gaat, dan komt identiteit om de hoek kijken. En dan is identificatie van persoon en beperking wel op zijn plaats. Dat geldt niet voor iemand met een borderlinestoornis, of iemand met diabetes. Op fundamenteel niveau, op zijns-niveau, zijn zij als alle andere mensen, omdat de hersenen im grunde hetzelfde werken. Maar mensen met autisme zijn op dat fundamentele niveau anders omdat hun hersenen anders werken.
Ik heb een autismespectrumstoornis, en ik ben een autist. Elke week, elke dag, elk uur en elke minuut. Fulltime autist ja, maar het blijft een lelijke en nog altijd stigmatiserende term, die verre van recht kan doen aan mijn volledige identiteit. Ik ben een autist, ok, maar ook zoveel meer dan dat.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
