We dwalen af. Het onderwerp vraagt er blijkbaar om. De rechter wil nu van de kinderbescherming weten op welke concrete gronden hun bezwaren tegen deze tocht zijn gebaseerd. Bovendien moet een kinderpsycholoog de ondernemende Laura “onderzoeken”. Ga er maar aan staan, als psycholoog.
Nu is deze professional gevraagd als deskundige. En zoals wij allemaal weten is een deskundige iemand die ontkent dat hij het niet weet. Er zal dus heus wel een onderzoeksresultaat komen. De vraag is alleen vanuit welk perspectief met de zeilster gesproken zal worden. De kinderpsycholoog staat voor het dilemma, waar de hele gezondheidszorg voor staat: als we klantvriendelijk moeten/willen zijn, wie is dan onze klant?
Niemand twijfelt aan de zeilkwaliteiten van de ondernemende puber. In interviews komt ze rustig en evenwichtig over en onder alle belangstelling blijft ze behoorlijk onverstoorbaar. Op haar leeftijd was ik zelfs al van slag als een meisje naar me lachte. De volwassen puber heeft er zin in en weet even goed waar ze aan begint als elke meerderjarige zeezeiler die voor het eerst de wereld rondvaart, of elke volwassen bergbeklimmer die op de Mount Everest voor de allereerste keer een paar tenen wil laten afvriezen.
Als kindvriendelijke kinderpsycholoog zou je dan ook gelijk deze klant de zegen moeten geven. Wanneer de kinderbescherming de klant is, wordt het al lastiger. Die klant denkt niet alleen aan Laura, maar aan alle pubermeisjes met een allesverterende hobby. Dan gaat het niet om Laura die wil doen waar ze ontzettend goed in is, maar om alle kinderen die hun reguliere volwassenwording (omgaan met leeftijdsgenoten, opleiding volgen, bij de snackbar hangen) opzij dreigen te zetten voor een groots visioen. U merkt het, het wordt al ingewikkelder.
Als de psycholoog de rechter als klant beschouwt, dan moet hij zich helemaal achter de oren krabben. De rechter moet de kwestie toetsen aan de wet. Waar deze ruimte laat, moet een rechter interpreteren. Nu gaat het er om of de reis schadelijk is en of Laura daarom in bescherming moet worden genomen. En juist daarvan heeft de psycholoog geen kaas gegeten. Dat weet dan weer alleen een zeezeiler die dezelfde uitdaging aan is gegaan. Of eigenlijk ook weer niet. Die jongens waren het ook niet met elkaar eens.
Klantvriendelijkheid klinkt mooi, maar is van een dodelijke vaagheid. Een professional heeft de plicht zich in te zetten voor zijn patiënten. Wat er aan tijd, energie en aandacht overblijft, is bestemd voor de klanten. Wie dat ook mogen zijn.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
