De ruzies tussen haar en haar man liepen in het verleden al een aantal keren zo hoog op dat er klachten kwamen bij de verhuurder. Ze hebben zelfs een ‘laatste waarschuwing’ gehad: bij herhaling van ernstige geluidsoverlast zal de huur worden opgezegd. Dat bericht kwam hard aan. Het had wel als effect dat ze nu, anders dan voorheen, bereid is te bellen als ze zo boos is, zodat we een oplossing kunnen bedenken. Ze wil zelfs wel komen voor een gesprek, en arriveert niet veel later, verdrietig en wel.

Ik weet al wat haar zorg zal zijn. Altijd als hij iets onderneemt zonder haar, is ze ervan overtuigd dat hij vreemd zal gaan. Op zijn minst zullen andere vrouwen naar hem kijken en hem proberen te versieren. En hij kijkt terug, dat weet je zo. Als ze dat vermoeden heeft is ze niet voor de poes, zo weet ik: ik heb zelfs ooit een vechtpartij meegemaakt tussen haar en haar vermeende rivale. Bij die overlast voor de buren bij ruzie kan ik me dus van alles voorstellen.

Ze weet dat haar man woedend wordt van dat jaloerse gedrag (telefoon bekijken, jaszakken naspeuren, het hoort er allemaal bij) , maar kan het niet laten. Dat die jaloezie vooral gevoed wordt door haar eigen gevoelens van minderwaardigheid begrijpt ze niet en kan ik niet met haar bespreken; ik heb het al vaak geprobeerd. Wat overblijft is dat we elke keer weer opnieuw bekijken wat klopt van haar gedachten, wat niet, wat handig is om te doen, en wat ze moet laten. Dat doen we ook nu weer, en geleidelijk kalmeert ze en wordt ze zichtbaar vrolijker.

Ze maakt een plan hoe ze de ruzie weer bij kan leggen. Opgelucht stapt ze mijn kamer uit. Even later gaat de deur weer open en steekt ze haar hoofd om de hoek, strijdlustig roepend: “en als de vrouw van zijn collega Piet wel mee mag, en ik niet, dan gaan er klappen vallen!!”. Met grote stappen verlaat zij het pand.

'Ik ben boos!'