Groen en geel had hij zich zitten ergeren aan een onbeholpen verhaal dat van stoplappen en plotgaten aan elkaar hing. Naast hem had ik genoten van de fraai gefilmde beelden en het uitstekende acteren van de hoofdrolspelers. Misschien waren we het helemaal niet zo erg oneens. Maar doordat hij zich mateloos aan het slechte scenario had zitten ergeren, waren de beelden minder tot hem doorgedrongen of was het spel van de acteurs wat langs hem heen gegaan. Betoverd door het visuele spektakel had ik me wellicht van het kreupele verhaal minder aangetrokken.
Wat maakt een film een goede film? Eigenlijk is dat niet eenduidig aan te geven. Beeld, verhaal, casting, het acteren, de regie en zelfs de productie zijn allemaal elementen die in meer of mindere mate mede het eindresultaat bepalen. Soms overheerst de visie van de regisseur, af en toe is het de acteerprestatie van de hoofdrolspeler(s). In andere gevallen is de formule van de producer bepalend. Ook een goed scenario kan een film boven de middelmaat uit tillen. Aan de andere kant is de stemming, de aard en de smaak van de individuele filmkijker in hoge mate bepalend voor zijn waardering.
Bij behandeling of zorgverlening gaat het eigenlijk net zo. Elke zorgprofessie heeft zijn eigen inbreng. Een gespreksruimte of een woonvorm kunnen invloed hebben op de stemming en ontvankelijkheid van zowel hulpvrager als hulpverlener. Deskundigheid is een voorwaarde voor goede hulpverlening, maar de juiste houding van de psychotherapeut eveneens. Maar alles staat of valt met de ontvankelijkheid van de hulpvrager, bewust of onbewust. Soms is dat frustrerend, die afhankelijkheid van allerlei factoren die soms lastig te beïnvloeden zijn. Aan de andere kant betekent dat wel dat elke volgende contact een nieuwe kans op succes betekent. Het is maar hoe je het bekijkt.
lees voor
