In het BNN programma "je zal het maar hebben" gepresenteerd door Valerio, was een meisje van 23, met morbide overgewicht, heb net de herhaling bekeken met veel waardering, ze doet het allemaal maar, ze heeft een baan, een vriend. In mijn ogen heeft ze het allemaal, en ik niks. En of dat allemaal nog niet genoeg was, om mijn humeur naar beneden te krijgen heb ik ook nog het volgende gedaan:
Net de aflevering gekeken van 15 juli jl. die is opgenomen in de Rintveld kliniek van Zeist. Was niet zo goed idee achteraf. Voel me boos en leeg, en heb behoefte aan eten, voedsel! Waarom??? Ik weet het niet precies, maar er is een stem die zegt dat ik me dan minder rot voel, minder leeg..... Die meisjes hebben anorexia, maar zou zo ruilen met ze, ik wil die controle ook. Er werden een aantal dingen genoemd zoals de beruchte pro ana sites en de proud to be me site, had op de eerste bewust nooit op gekeken. Maar tijdens de uitzending kon ik mezelf niet meer bedwingen. Geen goede site, ik weet het. Maar het lijkt een perfecte site om af te vallen......
Terwijl ik dit typ kijk ik op de klok, moet ik zeggen dat ik trek heb, en naar de snackbar wil om wat friet ofzo te halen, of zal ik wachten tot iedereen naar bed gaat en dan in de kast iets te eten pakken. Twijfels, enorme twijfels...
Ik weet dat het niet goed is om zo laat te gaan eten, je lichaam verbrand nu niks meer, in ieder geval heel weinig... Voel me machteloos, omdat ik weet dat het niet goed, is maar ik wel drang heb om te gaan doen. Aan andere dingen denken lukt me niet, ik proef nu al bijna die ene boterham met pindakaas. En die laatste zak popcorn. De tranen beginnen zachtjes in mijn ogen te ontstaan, probeer ze weg te knipperen.
Ik voel me zwak en vertek naar de keuken.........
Ja, zwak geweest, 2 bolletjes met boter en pindakaas! Maar het gevoel is nog niet weg. Ik wacht wel tot iedereen weg is, heb de inhoud van de kast redelijk in me op kunnen nemen, en een geluk bij een ongeluk er staat weinig. Ik moet creatief worden....
Dit is getypt, op het moment, dus bijna live zeg maar. Het ergste is, dat ik me op zich wel oke voelde, moe, door het weer, maar verder oke. Inmiddels, zit ik met 5 stroopwafels in mijn hand, het na binnen te proppen, het is geen eten te noemen, en hoe meer ik me nu haat hoe meer honger ik krijg. Stroopwafels zijn weg, mijn haat gevoel stijgt, ik voel vanalles, maar kan het niet beschrijven, is het boosheid, verdriet, of beide ik weet het even niet.
Te dik
elke ochtend,
moet ik met,
mezelf opstaan.
moet ik naar,
mezelf kijken,
in de spiegel.
elke dag,
voel ik mijn vet,
baggelen,
voel ik het,
erbij hangen.
elke dag,
moet ik met,
mezelf leven,
niet met een,
ander iemand,
erbij is leuk,
maar een mening,
hoef ik van niemand,
op dit moment,
zeer veel kilo's,
over het normale,
gewicht,
en nog steeds,
voel ik me te dik
lees voor
