Ongeveer 1 jaar geleden ongeveer, mocht niemand dat zeggen of denken, dat ik een eetstoornis heb. Nu mogen ze het zeggen en denken enzo, kan het er ook gewoon over hebben zonder dat ik het wil ontwijken. Wil zeggen dat het me niks doet, maar dat is niet waar, het is klote om niet gezond met eten om te kunnen gaan.
Vaak is dat het enige wat ik denk, en nodig heb. Om er vanaf te komen, moet ik in therapie, maar aangezien ik ook nog met andere dingen zit, die ik wil behandelen, heb ik een keuze moeten maken, en komt de eetstoornis op de tweede plek. Het ongezond met eten omgaan, houd mijn andere problemen ook in stand en andersom ook, mijn eetstoornis houd mijn problemen ook in stand.
Mensen denken vaak dat ik altijd maar loop te eten. Dat maakt me zo kwaad, en verdrietig. Als mensen eens wisten hoe het echt in elkaar zat... Maar nee hoor mensen hebben hun vooroordelen al klaar liggen. Zij is dik, dus eet veel en doet niks....
Laatst kwam er een klein jongetje naar me toe gelopen, terwijl ik even buiten zat. Hij ging voor me staan, en begon me aan te kijken. Zo vervelend. Ik ben geen attractie!!!
Ik vroeg: " is er wat?". "nee hoor, maar je bent zo dik"zei hij.. Het is dat het een klein jongetje was...... Ik zei dat hij maar gauw moest opdonderen.
'n paar dagen geleden stond ik op iemand te wachten buiten, en toen kwam er een moeder met zoontje aangelopen, ik zag dat jongetje al kijken.... En ja hoor, hij vroeg aan zijn moeder "waarom is die mevrouw zo dik".. Die vrouw kreeg gewoon een rood hoofd, en terwijl ze me voorbij liepen, zei die moeder tegen haar kind "dat zeg je niet, en ik weet niet waarom...."
Dan voel ik me echt ongelukkig, ik weet zelf ook wel dat ik dik ben, dat hoeft een kind of een ander niet te zeggen tegen mij, of over mij. Maar het is een deel van mij.. (punt uit) en dan bedoel ik niet dat ik het er maar bij laat zitten hoor.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
