Hij neemt grote happen en slikt die naar binnen zonder te kauwen. Een bruin broodje met kaas weg in 2 seconden. In kleine stukje gesneden vlees stopt hij een voor een in zijn wangzak  in razend tempo, om ze vervolgens alsnog als grote klomp door te slikken, tot wanhoop van zijn moeder. Sindsdien heeft hij, dat laat zich raden, pijn in zijn buik. En daar is hij dan weer heel bezorgd over: ik voel hier iets, kijk, hierzo.

Onderzoek bij huisarts en specialist leverde geen afwijkingen op, behoudens een bolle buik vol lucht. En dat is nu al enkele jaren zo. Zuchtend wrijft hij nog maar weer eens over zijn maagstreek. De medicatie die ik voorschreef (en die goed hielp tegen somberheid en verwarring) kunnen we niet de schuld geven, want de klacht was er al ver voor de pillen. 

Dat hij er last van heeft is duidelijk, en, kijkend naar zijn bolle maagstreek, ook goed voorstelbaar. Maar ja: wat nu? Huisarts, specialist, diëtiste, logopediste, ze geven allemaal hetzelfde advies: rustig eten, goed kauwen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Uit zichzelf denkt hij er niet aan, en ouders of begeleiders willen hem niet aanhoudend corrigeren  terwijl hij zit te eten, terwijl dat wel onvermijdelijk lijkt. 

Terwijl moeder mij uitlegt hoe de maaltijden verlopen, denk ik aan het eetpatroon in mijn ouderlijk huis. Mijn vader was al aan de vla toe als wij, de rest van het gezin, net de soep op hadden. Zijn leven lang had hij maagpijn, dat ook. Veranderd heeft hij het nooit, alle goede raadgevingen ten spijt. En het heeft kinderen opgeleverd die allemaal in rap tempo een maaltijd wegwerken, al hebben we zijn tempo nooit kunnen evenaren, bij lange na niet.

Hoe vaak heb ik dat al willen veranderen? Dat ik begon aan een maaltijd met het heilige voornemen om bedaard en goed kauwend er mijn tijd over te doen? Om elke keer weer halverwege, in gesprek met mijn tafelgenoten, ongemerkt over te schakelen op mijn eigen vertrouwde hoge versnelling? Honderden malen moet ik dat hebben geprobeerd, en nooit heb ik het voor elkaar gekregen. Maar maagpijn, die had ik niet, nooit.

Bij het maken van een plan vertel ik over mijn vader en mijn eigen hoge eettempo, en hoe moeilijk het is om dat te veranderen. Maar we proberen het. Begeleiders en ouders als coach, vooraf bij elke maaltijd, en dan kleine signalen tijdens het eten, niet gaan vitten. En we doen samen ‘droog-oefenen’: klein hapje, goed kauwen, doorslikken. Met zijn drieën (hij, moeder en ik) hebben we er in ieder geval veel plezier om. En hij spreekt mij bemoedigend toe dat het mij deze keer misschien ook wel lukt. Wie weet!!

Maagpijn