Ik heb een lange tijd aangeschopt tegen dat wat ik zou hebben. Ook al leverde het me al snel wat op, omdat het eindelijk bepaald gedrag en bepaalde obstakels kon verklaren. En ik daar beter mee om kon gaan. Dat er tegen aan schoppen…….. dat was ook omdat ik niet gekoppeld wilde worden aan een levenslange beperking. Ik wilde er alles aan doen om ‘beter’ te worden, dat wat er allemaal was gebeurd in mijn leven achter me te laten. En de hoop daarop, die werd gevoed door het door mijzelf wijsgemaakte idee dat dit mijn perspectief was. Het gaf eigenlijk zin aan al mijn inspanningen. Aan het zo mijn best doen. Niet 100%, maar veel meer. Het perspectief was er een van ‘alles’ achter me kunnen laten als ik maar hard genoeg mijn best zou doen.

Daar word ik dan vandaag met mijn neus op de feiten gedrukt.
Dat is wel vaker gebeurd, natuurlijk. Ik schop al veel minder. Maar vandaag was het anders. Anders omdat ik me emotioneel ging voelen, een soort mengeling van verdriet, rouw, pijn… zoiets… Ik voelde behoorlijk goed datgene wat is: namelijk een anders functioneren van mijn hersenen, waardoor ik allerlei strategieën heb moeten ontwikkelen en nog steeds ontwikkel om mee te kunnen komen met mijn omgeving. Mijn intelligentie heb ik mee, waardoor het mensen nauwelijks tot niet opvalt, dat is waar. Alleen is de keerzijde ervan dat ik bijna onnoembaar haarscherp voel dat ik heel erg mijn best doe, allerlei dingen verzin, en dat het me toch niet lukt om het zo te doen zoals ‘alle andere normale mensen’ het doen. Dat geeft een gevoel van falen, tekort schieten, achterlopen en er niet bij horen.

Maar eigenlijk zijn het niet deze dingen die ik onder ogen ga zien. Het gaat er veel eerder om dat ik her- en erken dat mijn hersenen bepaalde dingen fundamenteel anders doen, en dat dit om aanpassingen van mijn zijde vraagt. Tegelijkertijd houdt die erkenning in, dat ik de overtuiging dat ik net zo moet zijn en doen als ‘normale’ mensen beter maar kan loslaten, omdat ik nooit zo word als hen. Hoezeer ik het ook wil. Hoeveel therapieën en trainingen ik ook volg. En hoe hard ik ook mijn best doe.

Een naakte waarheid van mijn hersenen die ik onder ogen probeer te zien…  

Onder ogen zien...