Aan de ene kant zijn we een beetje tot rust aan het komen want het was zwaar om constant op je tenen te lopen, en zorgen dat je vooral niet lastig bent. Aan de andere kant, zijn we onrustig, veel van de huishoudtaken komen nu bij ons en ook al is dat niet erg want van een beetje werk ga je echt niet dood, is dit toch vooral heel zwaar. 'En ooit worden we voor al ons harde werk beloond', zo sprak mijn vader de wijze woorden...
Nu zei ik in het begin dat ik de huisvrouw speel, dat bedoelde ik natuurlijk niet op de manier van spelen, maar het is toch iets wat ik niet ben. Heb het geluk dat mijn zusje nu schoolvakantie heeft, dus ik hoef niet zo vroeg op. En ze helpt me gelukkig ook waar ze kan. Stofzuigen doet ze graag voor me, en ook al doet ze het niet perfect, toch ben ik super blij met haar hulp. Nog een week en dan gaat ze weer naar school, het zal wel weer even wennen zijn.
We staan nu samen op, en kijken wat we die dag willen doen, soms maken we plannen, en eindigen we alsnog achter de Wii.
Onzeker is het nog, hoelang het allemaal gaat duren, het kan zomaar zijn, dat ze morgen thuis komt. Ergens voel ik wel iets van angst, zal ze wel beter genoeg zijn om het allemaal weer aan te kunnen?? We zullen het wel weer zien.... We blijven een beetje sceptisch met ze allen...
Maar voorlopig blijf ik nog even druk, met alles regelen in huis, overal hangen briefjes met teksten zoals: was droog, neem het mee... En is het op, schrijf het op. Maakt het voor mij net even makkelijker. Mijn vader is nog steeds niet helemaal de oude, nu weet ik niet meer of ik dat al eens had genoemd, maar even kort dan, hij heeft vorig jaar augustus een dubbele longontsteking gehad, sindsdien komen er telkens nieuwe kwaaltjes aan het licht, van iets met zijn lever tot longen. Heel eng en onzeker allemaal.. Nu kan hij op zich ook nog niet zoveel zonder dat hij het benauwd krijgt enz. Maar hij wil zo graag helpen.
Tot nu toe gaat het allemaal, het is zwaar, echt zwaar. Maar zoals ik al zei in de titel van de blog, we zullen doorgaan. Mensen zeggen dat ze snappen dat het zwaar is, nu snap ik hun wel. Maar je kunt pas echt begrijpen hoe zwaar het lichamelijk en psychisch is als je het mee gemaakt hebt, en dat gun ik niemand, echt niemand.
Maar ooit...... Someday it will all be better
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
