Het begon zo mooi. Op een dag stapte ze mijn leven binnen. Onze humor paste als een doosje-dekseltje bij elkaar. Zoveel lol al voordat we elkaar in het echt ontmoetten. Die ontmoeting was ronduit geweldig. Wat er tussen ons gebeurde klopte. Ik viel met mezelf samen, voelde me thuiskomen. Een diepe blijdschap stroomde door mij heen. Mijn eerste nacht met haar voelde ik me waarlijk gelukkig.

Tegen ons voornemen in verhevigde ons contact. E-mailen, sms-en, bellen en elkaar weer zien. Geen uur was ze uit mijn gedachten. Ik stond met haar op en ging met haar naar bed. Ondanks de vele tegenstellingen raakten we elkaar op een punt waar het zo geweldig was. Dat was zo intens. De vreugde golfde dagelijks door mij heen. Mijn hoofd, mijn voeten, mijn gezicht, mijn benen, mijn hart, mijn buik. Deze vreugde deed me zweven, landen, dansen, schaterlachen, voelen, en bovenal leven. Voor het eerst van mijn leven echt verliefd. Waanzinnig gewoon!

Zo opeens als ze in mijn leven kwam, zo plots keerde het tij. Het zingen en dansen in mijn hart ruilden zich in voor donkere wolken en treurnis. Hoe zeer we ook verliefd waren, onze prille liefde had door bepaalde omstandigheden geen toekomst als relatie. Het besef hiervan deed mijn hart bijna scheuren. Ik voelde hoe het allerlei bewegingen maakte, worstelde en welhaast barstte. Wat een pijn kan het hart ervaren. Wat een lijden kan de liefde ook inhouden. Een doorboord hart, maar dan de andere kant van cupido.

Op een van die dagen, afgelopen week, brak ik. Ik leek wel ingestort te zijn. Zoveel tranen, zoveel pijnscheuten. Het was een louterende middag waarin ik me afscheid voelde nemen van dat wat ik met haar verder wilde delen, waarin ik rouwde om dat wat ik verloor, en waarin ik los liet wat losgelaten moest worden. En in die loutering voelde ik ook de pijn van het verlies van de hoop op ouders die goed voor me zijn. De pijn van het gemis van mijn zusjes die ik als gevolg van de breuk met mijn ouders niet meer mag zien. En de pijn van het loslaten van mensen in mijn leven die veel voor me betekend hebben.

De liefde brengt leven en lijden met zich mee. En in de loutering die met de liefde oploopt, heeft lijden niet het laatste woord. Ik wist dat het goed was wat ik die middag voelde.
Liefde, leven pur sang.

Hartepijn