De kern van dit probleem met de tijd zit hem in de combinatie van het mij verliezen in details en van het geen inschatting kunnen maken van hoe lang de tijd duurt. Deze combinatie maakt dat ik het overzicht verlies over dat wat ik ingepland heb en dat ik maar moeilijk in kan schatten hoe lang een bepaalde taak duurt. De praktijk heeft mij geleerd dat ik daardoor altijd minder doe dan ik wil doen, dat ik altijd meer wil doen dan ik menselijkerwijze kan doen, en dat ik altijd achter mezelf aanhol. En met ‘altijd’ bedoel ik ook echt ‘altijd’. Reken maar uit welke gevolgen mijn worsteling met de tijd heeft: stress, chaos, nauwelijks kunnen ontspannen, gevoel van te kort schieten en vermoeidheid. Onder andere.

Een voorbeeld:
Onlangs ben ik verhuisd. Dat vraagt om het opnieuw berekenen van de tijd die nodig is om bijvoorbeeld ergens op tijd te komen. De meeste mensen zullen al na de eerste ervaring weten hoeveel tijd ze in hun nieuwe situatie nodig hebben. Bij mij werkt het zo alleen niet. De eerste weken na mijn verhuizing kwam ik elke keer te laat bij mijn therapeute. Ik wist al wel snel hoeveel tijd het reizen op zichzelf kostte, maar niet hoe ik toch op tijd kon komen. Na twee maanden lukte dit. Alleen ging en gaat dat wel gepaard met heel veel stress en hard fietsen. In het half uur voor mijn vertrek gaat het mis.

Om het huis uit te komen moeten er een paar taken volbracht worden, zoals schoenen aantrekken, tanden poetsen en katten eten geven. Ik vergeet elke keer dat deze taken, hoe klein ook, tijd kosten. Elke keer handel ik zo alsof deze taken even lang duren als dat ik ze denk. Elke dag opnieuw vergeet ik dat dit zo is. Vaak ben ik voor mijn voorbereiding nog bezig met een andere taak, waarvan ik denk dat ik die nog even kan doen (bijvoorbeeld email schrijven, was opruimen). Ik kan er zo in opgaan of ik kan tot op zekere hoogte vergeten dat ik na die taak weg moet, dat ik bijna elke keer te laat met het mij voorbereiden op mijn vertrek begin. Gevolg: ik kom of te laat op mijn afspraak, of ik ben net op tijd. Maar vraag niet hoe…

De woonbegeleiding denkt met mij mee hoe ik kan voorkomen dat ik de tijd vergeet (kookwekker), wat er nodig is om op tijd aan het weggaan te beginnen (voorbereidingstijd inplannen), en welk overzichtje mij het beste helpt om te onthouden welke taken er gedaan moeten worden voor het weggaan (‘weggaan-ritueel’). Niet in de laatste plaats denken ze mee met waar ik dat wat mij moet helpen zo ophang en neerleg dat ik ook daadwerkelijk dat wat nodig is om grip op de tijd te krijgen onthoud en doe. Daar begint het bijna mee.

Tijd