Nu kun je ook onbewust een keuze maken, gewoon niet nadenken en doen, en dan maar kijken waar het schip strand, nu ben ik van het plannen, dus komt bij mij niet echt voor.
Het begint in de ochtend al, ik doe me ogen open, en moet gelijk een keuze maken of ik nog in bed blijf of er uit ga. Welke sokken trek ik aan, gordijnen open of nog even dichtlaten, tv of radio aan en zo kan ik nog wel even doorgaan, en dat allemaal voordat ik nog niet eens aan het ontbijt zit. En laat ik niet over het ontbijt beginnen, want dat zijn nog een paar keuzes die ik moet maken. Nu doe ik er hier wat makkelijk over, en gelukkig hangt hier ook niet zoveel vanaf.
Mensen zeggen altijd dat je een keuze hebt, maar wat als de keuze die je hebt, beide niet goed voelen Je weet wel wat goed is, maar je durft niet.
En ook al weet je wel wat voor keuze je moet maken, je doet het niet, Wil je dan die andere keuze niet, of is het angst voor verandering, het onbekende?
Ik vind het heel moeilijk om bepaalde keuzes te maken, bijvoorbeeld in mijn behandeling, maar net zo goed in het dagelijkse leven.
Bijvoorbeeld, ik heb de keuze gemaakt om bijna niemand te vertellen dat ik blog voor de website voor Altrecht. Is dit een slechte keuze? Of juist een goede?
Ik schaam mij niet, maar wil de vrijheid om mijn ding kwijt te kunnen, graag zo breed mogelijk houden, al vind ik het soms wel heel lastig, omdat het ook wel erg stoer is om te doen
Is een impulsieve keuze, slecht omdat je er eerst over na moet denken, of kan het juist ook een goede nieuwe wending in je leven geven?
Ik heb de keuze gemaakt om over keuzes te schrijven, ook al wist ik dat het een lastig onderwerp is, omdat het me zo bezig houd. De vraag die bij mij nu gelijk opkomt, is of mensen die niet in de psychiatrie zitten dit ook zo lastig vinden, want misschien heeft iedereen wel last om voor hun zelf een keuze te maken. Maar er zitten natuurlijk ook wel weer gradaties in, iemand die zich nooit bezig houd met welke richting hij/zij opgaat, maar ook mensen die bij alles nadenken wat ze moeten doen. En deze hoeven natuurlijk niet in de psychiatrie bezig te zijn.
Soms heb ik ook wel spijt van keuzes die ik gemaakt heb, ben bij mijn ouders ingetrokken vorig jaar, na een 1,5 jaar op me zelf gewoond te hebben, en ook al was het zwaar, denk wel dat het goed voor me was, om zo zelfstandig te worden, en misschien als ik toen aan de bel getrokken had.... Maar ik had mijn keuze al gemaakt, en bleef daarbij, wat andere ook zeiden....
Is er maar een goede keuze? Is het of goed of slecht? Is het zo zwart wit? Kan het ook zijn dat je een keuze maakt waar je achter staat, op dat moment goed lijkt, en al zeggen mensen dat het niet goed is, je toch zo overtuigd bent, dat je bij je keuze blijft. Is dat dan een goede keuze, of juist een slechte keuze, om voet bij stuk te houden? Ik heb nog steeds, eigenlijk wil ik altijd graag dat mensen voor mij de keuze maken, bang dat ik uiteindelijk niet de goede keuze gemaakt heb, want je kan niet altijd meer terug.... O toch wel......
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
