Ontreddering
Eerst was er de pijn van de uithuisplaatsing van ons kind, iets wat we absoluut niet wilden. Soms kan dat voelen als gefaald hebben in de opvoeding, ontreddering.
Dan komt er een fase van accepteren; de situatie is zo dat je kind niet meer dagelijks deel uit maakt van je gezin. Uit die situatie ontstaat RUST. Met hoofdletters, want de situatie heeft veel energie gekost en verdriet gedaan. Het heeft ons leeggezogen. En er was heel veel onbegrip vanuit de omgeving. Ik had het gevoel alles te moeten uitleggen, te verantwoorden.
De fase daarna is gewenning. Hoe hard het ook klinkt: er komt een moment dat je beseft dat het leven doorgaat. Soms kan dat heel bevrijdend aanvoelen, je kunt weer dingen oppakken waarvoor je de energie niet meer kon opbrengen.
Boos
En dan de momenten waarin er weer contact is. Momenten waarop het goed voelt om bij elkaar te zijn. Je hebt elkaar weer wat te vertellen. Momenten dat het heerlijk is om je kind thuis te hebben, al is het maar voor een dag. Wat doet het dan zeer om hem weer terug te brengen, want het ging toch goed? Waarom zou het niet alle dagen goed kunnen gaan? De ouderbegeleider zei dat we de goede momenten moesten koesteren, want er zouden zeker nog slechte momenten komen. En ja, die kwamen. Dan werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. En dan was ik stiekem blij dat ik hem weer terug kon brengen. ‘Laten ze het hier maar oplossen, ik wil het gewoon niet weten nu.’ Hoe boos en opstandig ik ook werd om wat mijn kind hier wel of niet doet, ik moest het loslaten. Hij wordt groot op een heftige manier die ik hem zo graag bespaard had.
Diepe dalen
Maar zie mij hier nu staan, een jaar later. Niet meer die onzekere moeder die dacht dat ze alles fout deed, die het niet meer zag zitten met haar kind, maar ook zo verschrikkelijk veel van hem hield. Als ouders zijn wij enorm gegroeid, hebben veel geleerd, zijn door diepe dalen gegaan, maar beleven nu ook hele mooie, warme momenten met elkaar en met de kinderen. Vorig jaar kwam onze zoon niet naar de kerstviering omdat zijn ouders er waren. We hoorden jongeren fluisteren hoe stom het was dat hij niet kwam, want zijn ouders waren maar mooi gekomen. Hij schaamde zich. Maar nu vind hij het fijn dat we er zijn.
Trots
Een jaar vooruit kijken is ontzettend moeilijk, heb ik ervaren. Ook al zeiden de socio’s dat het wel weer goed kwam, wij hadden er een hard hoofd in. Ik ben ontzettend trots op onze zoon, maar ook op ons zelf. We hebben het verdriet, de onmacht en de pijn overwonnen en we zijn er sterker door geworden. We hebben ontzettend veel geleerd door de medewerkers van Barentsz, de sociotherapeuten, behandelcoördinator en ouderbegeleidster. Maar we zijn ook bij onszelf gebleven. Door de communicatie op gang te houden kun je ontzettend veel bereiken.
Zomerbarbecue
We praten alweer over thuis wonen en dat zorgt ervoor dat we met een warm gevoel de kerst ingaan. Een feest van geboorte, vernieuwing en licht in de duisternis. Dat licht is er, voor iedereen. Voor de een nog iets verder weg dan voor de ander, maar weet dat je niet alleen bent. Het heeft ons enorm gesteund om andere ouders te ontmoeten op ouderavonden en de zomerbarbecue. Allemaal mensen met hetzelfde verdriet.
lees voor
