altrecht geestelijke gezondheidszorg

Ik heb mijn vrijheid nodig

Vier jaar geleden raakte ik zwanger. Ik woonde na allerlei omzwervingen op een kamertje in Rotterdam en leefde van een uitkering. Ik ging samenwonen met de vader van mijn zoon, maar die zette mij en de baby midden in de nacht op straat. Ze wilden mij in allerlei soorten van opvang plaatsen, maar dat wilde ik niet. Toen heb ik Rotterdam de rug toegekeerd. Ik was bang dat ze mijn kind zouden afnemen. Ik had al twee kinderen, maar die ben ik even kwijtgeraakt. Dat contact ga ik weer opbouwen, maar dat is een heel proces. Ik ben een tijdje naar mijn moeder in Leeuwarden gegaan. Mijn zoontje woont nu nog bij haar. Ik ga elk weekend naar Leeuwarden om bij hem te zijn.

Zwaar leven

Daarna heb ik jaren geleefd in Den Haag, ik had veel vrienden bij wie ik kon overnachten. Dat was een zware periode. Ik had vier verschillende levens: het leven van een bezorgde moeder, keer op keer reisde ik naar Leeuwarden om samen met mijn moeder voor mijn zoon te zorgen. Ik had een leven als horecadame, ik werkte in een nachtcafé tot in de ochtenduren. Ik had ook een leven als prostituee. En ik leefde als mijzelf. Dat hield ik niet meer vol. Ik was heel gespannen en zag vaak het leven niet meer zitten. Ik zag er slecht uit. Maar ik moest doorgaan, voor mijn kinderen.

Verdrietig

Ik heb ervaring met hulpverleners die mij in heel strak gestructureerde programma’s wilden stoppen, waar in helemaal niet in pas. Ik ben heel enthousiast, ik mag graag met mensen omgaan, maar ik heb mijn vrijheid nodig. Die zou ik daar nooit hebben gekregen. Dus ik liep de kans dat ze mijn jongste zoon ook van mij zouden afnemen. Dat is mij een prijs te hoog. Dus die hulpverlening viel voor mij af. Ik voelde mij vreselijk verdrietig, ik had geen eigen plek waar ik mij prettig voelde. En ik miste mijn kinderen. Mijn leven was onstabiel. Daardoor ben ik in de schulden geraakt.

Uitvaart

Ik woon sinds een half jaar op De Kei. Hier wordt ik onnoemelijk goed gesteund. Ze helpen mij uit de schulden en op het rechte pad te komen. Ze willen dat ik niet meer naar een nachtcafé ga, en dat begrijp ik wel. Ik ga nu alleen nog naar een dagcafé, dat op tijd weer sluit. Ik heb het nodig om af en toe even mijn zinnen te verzetten. Ik heb hier een heel goede behandelaar bij wie ik meer kwijt kan dan bij wie dan ook. De Kei is als familie voor mij. Ik zie er beter uit, ik straal meer. Dankzij De Kei ben ik veel meer gaan nadenken over alles en ik maak beslissingen. Ik ben veranderd, nu heb ik meer structuur. Ik ga voor mijn kinderen. En ik wil gaan werken in de uitvaart, overleden mensen afleggen. Dat lijkt me hartstikke leuk werk.

• Wier