Maar goed zoals ik al zei, een raar gevoel, ik bedoel verdriet. Zo ineens, voelde ik de tranen in me ogen, heb dit niet laten blijken aan haar, omdat ik zelf niet eens wist hoe het kwam. Eenmaals thuis bleef ik er maar aan denken, het kon me niet loslaten. Vind het zo stom van me zelf, gewoon omdat ik niet weet hoe het komt.
Was al aan het nadenken of er in het gesprek dat we hadden iets was geweest, maar het enige wat ik kan bedenken is, dat zij (zie zelfde vriendin als andere blog over socializen) dit in mij losgemaakt heeft, wat weet ik niet hoor... Maar dat is het enige wat ik kan bedenken..

Maar in plaats van het er over te hebben, heb ik het geblokkeerd, wilde dit niet voelen, vind het stom als ik dit voel. Dus voelde ik me boos, en huppa nog een rotgevoel, mijn humeur werd er niet beter op voelde ik, en schakelde over naar een leuk, vrolijk en opgewekt iemand, vind zelf dat het me best goed afgaat.. Al kost het veel energie..
 
Ik ben beetje bij beetje aan het kijken wat ik in de toekomst (o god, de toekomst...) wil gaan doen, nu heb ik een uitkering, en zie mezelf ook nu echt niet aan het werk gaan. Maar wilde een opleiding gaan doen, het liefst schriftelijk,omdat ik een trauma heb voor school en klasgenoten. Ik had besloten om een cursus dierenarts assistente te gaan doen, het was betaalbaar, en erg intressant. Ik zag dat er 2 praktijkdagen waren inbegrepen. Onee die ga ik niet volgen, als ze niet in mijn woonplaats worden gegeven.(punt) Ik mailen met de curusaanbieder, en nu blijkt dat ik helemaal naar Roosendaal moet. Nou echt niet hoor, dan moet ik helemaal met het openbaar vervoer die kant op, 2 uur rijden. Ik met veel moeite gekeken of de opleiding klassikaal gegeven werd, dus ik zoeken, blijkt dat er wel wat dichterbij gegeven word, maar dat je dus ook stage moet gaan lopen, nou niet zo goed idee, aangezien ik nu echt nog per dag leef, en ik stage lopen dus ook niet echt zie zitten.

Het hele idee dat ik later een dierenarts assiste kan worden is nu van de baan, wel heel erg jammer, maar ik ga gewoon niet met het openbaar vervoer. Nu komt gelijk mijn afhankelijkheid opzetten natuurlijk, en ik hoopte dat mijn vader ging zeggen dat ik me geen zorgen hoeft te maken, dat hij me wel ging brengen. Nu weet ik heus wel ergens dat dit een krankzinnig idee is, maar toch ergens was mijn hoop gevestigd. Dit is echter niet gebleken, dus is het idee al helemaal van de baan. Ergens is het verlangen, maar ik kan het gewoon niet. Heb me zelf helemaal in de put gepraat, als ik er aan denk voel ik de boosheid weer helemaal naar boven komen.

Ik wil dan gelijk niks meer, geen goed advies van mijn ouders, het is dan toch nooit goed.  Zit dan echt alles in de grond te trappen, dat het toch nooit iets word. waarom iets leren, als ik toch nooit kan werken, zonde van me geld, en de depressie stroomt dan door mijn bloedvaten...
 
Heb een gedichtje gevonden op het internet,  zo is het gewoon vaak voor mij.... heel irritant.
 
Mijn leven zit vol met emoties
voor mij is dat niet altijd even fantastisch.
Soms weet ik niet waar ik het zoeken moet.
dan zit er een depressie in mijn bloed.

Dan schijnt opeens weer de zon
Het lijkt dan of het leven opnieuw begon.
Maar het kan zo weer omslaan
Ik kom voor nieuwe verrassingen te staan

Het leven is soms ook net een orkaan.
dan is het moeilijk om door te gaan.
Ik wacht dan op een zachte bries
Zodat ik niet opnieuw mijn emoties verlies
 
Wat moet je er toch mee, met al die emoties????

Emoties, wat heb je eraan?