De benaming ontleende het fenomeen aan de gedachte dat de arbeiders aan de lopende band, op maandagmorgen er nog een beetje in moesten komen (spierpijn van het wandelen met vrouw en kinderen, hoofdpijn van de zondag avond borrel.) en daarom minder scherp waren op fouten en gebreken. Het heeft me altijd logischer geleken de “vrijdagmiddag”wagen te vermijden, want wie schuins naar de klok zit te loeren, mist al snel een slecht aangedraaide moer.

In de jaren zeventig werkte mijn partner als uitzendkracht bij een reclamebureau waar tijdens haar invalbeurt het “gelukkige uur” op vrijdagmiddag werd ingevoerd. Aanvankelijk beperkte zich dat tot een glaasje en een toastje huzarensalade om kwart over vijf. Na de eerste maand begon het geluk op vrijdagmiddag echter al lelijk uit de hand te lopen. Een uur werd een halve dag en een glaasje werd een fles. Na drie maanden ging mijn partner op vrijdagmorgen met het openbaar vervoer zodat ik haar vrijdag om een uur of zes in zeer kennelijke staat uit het pand kon dragen.

Misschien overdrijf ik een beetje, maar dat kost weinig moeite. Ik kon nog jaren lang feilloos de reclameslogans aanwijzen die op vrijdagmiddag waren bedacht.
Kwaliteit blijft uiteindelijk altijd afhankelijk van mensenwerk. Vooral daar waar de handeling ook daadwerkelijk door mensen worden uitgevoerd. De GGZ staat of valt met wat een professional zegt tegen de cliënt, hoe hij zich opstelt en hoe hij zijn kennis toepast in de praktijk.

Je kunt honderd protocollen bedenken, maar in het individuele contact is de interactie tussen personen bepalend voor de kwaliteit van het gesprek en de behandeling. Dat is maar goed ook. Daardoor blijft er ruimte voor intuïtie, creativiteit en het spontane. Kwaliteit is een degelijke trampoline zodat je hoog kunt springen zonder je nek te breken.

Maandagauto's