Dat heeft mij heel veel verdriet en pijn gedaan, en het vertrouwen in mensen rondom om, weer weggenomen. Boos was ik, heel boos. Veel nare gedachtes gehad, en foute dingen gedaan, om de pijn en het verdriet wat ik had niet meer te voelen, en als ik er nu aan denk zitten de tranen dan ook echt wel in mijn ooghoeken. Maar we missen elkaar ook weer, ook al had ik tegen me zelf gezworen, om niemand meer dichtbij te laten... Vind het dan ook heel moeilijk om morgen iets leuks te gaan doen, bang om weer in de steek gelaten te worden.
En ook al weet ik dat het niet meer het zelfde is als toen, is er ergens nog in mijn hart een sprankeltje hoop dat het weer net zo word als toen...
Het wantrouwen speelt momenteel heel erg op de voorgrond, bij iedereen is er wel iets wat ik niet vertrouw, en ook al kan ik ergens wel bedenken dat het niet waar hoeft te zijn, kan ik mezelf niet gerust stellen. En al helemaal niet als ik een wantrouwende gedachte heb, en die word dan ook nog eens bevestigd door door een ander.
Morgen is dus de dag, dat ik in een hele lange tijd iets "leuks" ga doen met haar. Probeer het maar op me af te laten komen, al zeg ik dat nu makkelijk.
Zal morgen het verslag erbij zetten...
Edit:: ik had gezegd dat ik nog even terug wou komen hoe het gegaan was. Het was heel spannend, de hele ochtend was ik al gespannen en merkte dat mijn humeur niet echt leuk was. Wat ik er nog over kwijt wil is eigenlijk alleen maar dat mijn wantrouwen gevoed is op de heen reis, continu gedachtes in mijn hoofd, dat ze me ergens in de steek ging laten of dat ze ineens verwijten ging maken (En heus, ergens wist ik wel dat het niet klopte, of toch niet). Dit is niet gebeurd gelukkig. De terugreis, was in het begin relax, lekker gepraat, zoals van ouds zeg maar. maar zodra ik alleen was, wachten op het openbaar vervoer, ik ineens weer allemaal gedachtes kreeg, waar ik echt enorm bang van werd, Kon op een gegeven moment niet eens meer lopen, M'n benen wilden gewoon niet meer. Alles om me heen werd ineens zo stil, alof ik alleen op de wereld was. Uiteindelijk, m'n vriendinnetje gebeld toen ik het laatste stuk naar huis liep, en ik was erg opgelucht toen ik de voordeur achter me dicht deed.....
En ook al weet ik dat het niet meer het zelfde is als toen, is er ergens nog in mijn hart een sprankeltje hoop dat het weer net zo word als toen...
Het wantrouwen speelt momenteel heel erg op de voorgrond, bij iedereen is er wel iets wat ik niet vertrouw, en ook al kan ik ergens wel bedenken dat het niet waar hoeft te zijn, kan ik mezelf niet gerust stellen. En al helemaal niet als ik een wantrouwende gedachte heb, en die word dan ook nog eens bevestigd door door een ander.
Morgen is dus de dag, dat ik in een hele lange tijd iets "leuks" ga doen met haar. Probeer het maar op me af te laten komen, al zeg ik dat nu makkelijk.
Zal morgen het verslag erbij zetten...
Edit:: ik had gezegd dat ik nog even terug wou komen hoe het gegaan was. Het was heel spannend, de hele ochtend was ik al gespannen en merkte dat mijn humeur niet echt leuk was. Wat ik er nog over kwijt wil is eigenlijk alleen maar dat mijn wantrouwen gevoed is op de heen reis, continu gedachtes in mijn hoofd, dat ze me ergens in de steek ging laten of dat ze ineens verwijten ging maken (En heus, ergens wist ik wel dat het niet klopte, of toch niet). Dit is niet gebeurd gelukkig. De terugreis, was in het begin relax, lekker gepraat, zoals van ouds zeg maar. maar zodra ik alleen was, wachten op het openbaar vervoer, ik ineens weer allemaal gedachtes kreeg, waar ik echt enorm bang van werd, Kon op een gegeven moment niet eens meer lopen, M'n benen wilden gewoon niet meer. Alles om me heen werd ineens zo stil, alof ik alleen op de wereld was. Uiteindelijk, m'n vriendinnetje gebeld toen ik het laatste stuk naar huis liep, en ik was erg opgelucht toen ik de voordeur achter me dicht deed.....
lees voor
