In m’n kamer bij het Leger des Heils had ik het hele behang vol getekend. Iedereen kwam kijken. Toen moesten de muren opnieuw geschilderd worden en is alles verdwenen. Gelukkig zijn er nog wel foto’s van gemaakt.
Ik ben vier jaar dakloos geweest. Ik weet het nog precies, op 30 juni 2004 kwam ik eindelijk van de straat af. Ik ben nu 66 en slik al heel lang medicijnen. Mijn lichaam is er aan verslaafd geraakt, ik kan niet zonder, maar ik ben er ook bang voor, want je lichaam lijdt er schade door. Ik heb veel pijn. Ieder mens is ziek, iedereen heeft wat.
Sprookje
Bij de SBWU heb ik het naar mijn zin. Ik teken iedere dag een vlinder in Mondriaan-kleuren. Ik ben er tien jaar geleden mee begonnen. Ik heb altijd al wat gehad met vlinders, ze zijn mooi en kleurig. Ik word er blij van. Ik heb toen ik nog jong was al een vlindertje op m’n hand laten tatoeëren. Toen ik op de gesloten afdeling was opgenomen heb ik er toch nog een getekend. Die hangt er nog. Ik heb ook voor welgestelde mensen vlinders geschilderd boven hun haardvuur, zo mooi. Voor iedere vlinder heb ik honderd euro gekregen, zo had ik op één middag driehonderd euro verdiend.
Bij de SBWU heb ik nu al zo’n vijftig vlinders getekend, straks zijn het er honderd. Het is gewoon een sprookje!
lees voor
