Ik wilde hem best ruimte geven, loslaten, maar hij vond het juist fijn als ik meeging. Ik vroeg me wanhopig af hoe ik dat dan moest doen, loslaten. Moest ik hem gewoon midden in een weiland zetten en weggaan? Ik kreeg er conflicten door met de huisarts, met mijn familie. Iedereen verweet me dat ik overbezorgd was en een watje van hem maakte.
Enige jaren daarvoor was een neef van me op vijfentwintigjarige leeftijd doodgestoken. Die gebeurtenis was zo verschrikkelijk, zo ingrijpend, daardoor wás ik misschien wel overbezorgd. Michael is enig kind, dus al onze aandacht ging naar hem uit.
Onze zoon kreeg op zijn achttiende z’n eerste psychose. In de jaren die volgden keerden die regelmatig terug. Ik was zo bang dat hij zichzelf wat aan zou doen. Geen nacht sliepen we meer door. Altijd waren we alert op vreemde geluiden. Het ging steeds slechter met hem.
Begrip en steun
Zeven jaar na de eerste psychose werd Michael op oudejaarsdag met een inbewaringstelling opgenomen op het UMCU. Daar werd de diagnose gesteld: autisme met gevoeligheid voor psychose.
Toen viel er een heleboel op z’n plaats. We snapten Michael’s gedrag beter, z’n grote behoefte aan veiligheid, structuur. Later bleek ook dat we het eigenlijk helemaal niet zo slecht hadden gedaan, al die jaren.
Na z’n opname bij het UMCU is Michael voor voortgezette behandeling bij ABC gekomen. Voor het eerst kregen wij daar begrip en steun en dat heeft mij zo verschrikkelijk goed gedaan. ‘Wat moet het vreselijk zwaar dat voor jullie zijn geweest. Dat jullie het zo lang alleen hebben volgehouden’, zeiden ze. Ik voelde me zo ongelooflijk dankbaar: eindelijk erkenning in plaats van afwijzing. Ik ben nu niet meer bang dat Michael zichzelf iets aandoet. Hij was dat ook helemaal nooit van plan, vertelde hij me later toen ik er naar vroeg.
Nu het goed met hem gaat, durf ik weer aan mezelf toe te komen. Ik durf weer te leven, te dromen en aan de toekomst te denken. Een kind met een psychische beperking is niet het einde van de wereld, weet ik nu.”
lees voor
