De behandeling was langdurig, eerst enkele maanden opname en toen dagbehandeling van een jaar. Het rare was dat ik in die periode eigenlijk niet heel ongelukkig was. Dat kwam omdat alles langs me heen ging. Op een gegeven moment woog ik door de anti-psychotica die ik slikte 100 kilo, maar het drong helemaal niet tot me door. Als ik in de spiegel keek zag ik mezelf zoals ik altijd was geweest en nu weer ben, slank.
De behandeling duurde ook zo lang, omdat er meerdere keren een nieuwe diagnose is gesteld, waarvoorik telkens weer andere medicijnen kreeg. Aan de risperdal heb ik heel nare herinneringen. Ik voelde me erg moe en ik kon me niet ontspannen. Pas na een aantal jaren is de diagnose schizo-affectieve stoornis gesteld.
Negatief werd positief
Toen het beter met me ging ben ik weer naar de Havo gegaan. M’n behandelaars raadden het me af, terecht naar later bleek, want ik redde het helemaal niet.
Mijn moeder heeft toen enorm haar best gedaan door activiteiten voor me te zoeken. Bij het Trimbos Instituut heb ik m’n digitale rijbewijs gehaald en ze had zelfs een baantje bij V en D voor me geregeld, waar ik één dag per week onbetaald werkte. In die tijd kwam ik in behandeling bij ABC, waar ik heel veel gesprekken heb gekregen. Langzaam leerde ik om de negatieve gedachten die ik had om te zetten in positieve, waardoor ik me minder onzeker ging voelen.
Ik ben nu al ruim zes jaar in behandeling, dat is echt lang. Terugkijkend vond ik het een heel pittige tijd. Inmiddels heb ik m’n MBO rechten gehaald bij het Regionaal Opleidingscentrum Utrecht. Door mijn ziekte ben ik geloviger geworden, ik was op zoek naar houvast. Met een vriendin en een oom en tante heb ik veel over het geloof gepraat. Mijn geloof sterkt mij, ik zie de toekomst wel positief in.
