Eerst was eten een soort vriend die als troost fungeerde, maar al snel kwam ik daardoor aan, wat me nog onzekerder maakte. Dus ging ik lijnen. Ik stopte met snoepen en langzamerhand werd het van kwaad tot erger. Nadat ik geen snoep meer mocht, mocht ik van mezelf ook geen boter meer. Het toetje verbood ik mezelf en ook vlees vond ik overbodig. In mijn omgeving waren veel mensen aan het lijnen en die gaven continu aan hoe moeilijk het was, terwijl ik het reuze mee vond vallen. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me sterk. Er was iets wat ik kon, waar ik goed in was, namelijk weinig eten en afvallen. Wat ik nu beschrijf, speelt zich niet af over een aantal maanden. Het ging heel geleidelijk. Zo heb ik jaren gesukkeld.
Eetbuien
Ook sporten werd een obsessie. Uiteindelijk was ik uren per dag aan het sporten, terwijl ik er eigenlijk een hekel aan heb. Mijn hele leven stond in het teken van afvallen. In deze periode kreeg ik ook eetbuien, en nee geen eetbuien van 1 of 2 zakken chips. Hele boodschappentassen vol met van alles en nog wat ‘vrat’ ik binnen zeer korte tijd op om het vervolgens uit te braken en me weer ontzettend schuldig, dom, lelijk en dik te voelen. Ik was boos op mezelf en mocht niet meer eten, met als gevolg dat ik uiteindelijk weer een eetbui kreeg en zo ging het maar door. De eetbuien vond ik ronduit verschrikkelijk. Ik schaamde me ontzettend hiervoor. Ik, die zo sterk was om weinig te eten en af te vallen, vrat nu als een beest. Mijn zelfvertrouwen daalde tot het nulpunt. Ik haatte mezelf en het hele leven.
Op zoek naar hulp
Mijn omgeving, en vooral mijn partner, gaf al lange tijd aan dat ik hulp moest zoeken. In eerste instantie vond ik dat onzin, mensen met een eetstoornis zijn dun en ik (voelde me) dik. En mensen met een eetstoornis eten niks (dacht ik) en ik at nog wel, ook al was het misschien weinig. Op een gegeven moment wist ik diep in mijn hart eigenlijk wel dat ik een eetstoornis had. Al vond ik het toegeven nog moeilijk, want als ik het toegaf, moest ik hulp zoeken. Ik wist dat ik dan weer zou moeten gaan eten en dat ik zou moeten praten over de dingen die ik moeilijk vond. Dát wilde en durfde ik niet. Ik was bang om het enige waar ik goed in was, los te moeten laten. Mijn leven stond al jarenlang in het teken van mijn eetstoornis. Vóór mijn opname wilde ik eerst nog zoveel mogelijk afvallen. Ik had het idee dat ik anders vast niet ziek genoeg zou zijn en Rintveld me niet kon helpen. Achteraf gezien zo dom, want tijdens je opname ben je zo aan het vechten om aan te komen. Hoe meer je afvalt, hoe langer het gevecht van aankomen duurt.
Opname bij Rintveld
In de eerste weken bij Rintveld kwam ik veel van mijn angsten tegen. Ik moest eten, mocht niet braken, hardlopen of fietsen, kwam in gewicht aan én ik moest gaan praten over wat ik moeilijk vond. Het waren vreselijke weken, ik heb wat afgehuild, hoofdzakelijk onder de dekens. Ik schaamde me, vond huilen een teken van zwakte. Ik moest niet zeuren en blij zijn dat ik hulp kreeg. Uiteindelijk was de opname ook een verademing. Ik heb zóveel geleerd. Naast alles rondom het eten, heb ik geleerd om te praten over wat ik denk en voel, om grenzen te stellen en mezelf te accepteren zoals ik ben. Het was een loodzware tijd, maar ook een tijd die, hoe raar het ook klinkt, me erg dierbaar is. Ik heb zó ontzettend veel geleerd over mezelf en over het leven.
Waarom?
Waarom wilde ik zo graag afvallen? Waarom was ik zo op zoek naar bevestiging?
Ik ben in mijn jonge jaren veel problemen tegen gekomen en hoe cliché het ook klinkt: ik heb geen makkelijke jeugd gehad. Er zijn veel dingen gebeurd die ik niet kon verwerken, waar ik niet over na wilde en kón denken. Eten of niet eten was mijn vlucht. Doordat ik steeds meer gewicht verloor, voelde ik ook steeds minder. Eten en niet eten werkte als een verdoving tegen mijn pijn en verdriet.
En nu?
Inmiddels kan ik zeggen dat het goed met me gaat; er zijn veel momenten waarop ik me écht gelukkig voel. Ik ben getrouwd en moeder van twee fantastische kinderen. Daarnaast heb ik lieve familie en vrienden om me heen en een leuke baan. Ja, het was al het vechten zeker waard.
Meer informatie
Wil je je ervaringen delen of meer weten over eetstoornissen? Op de website van HÉ vind je meer informatie. HÉ is een zelfhulporganisatie in de regio Utrecht, die vanuit ervaringsdeskundigheid informatie, voorlichting en hulp biedt aan mensen met een eetstoornis en hun omgeving.
lees voor
