Zo volgde ik ook al een tijdje Jermaine. Hij had zijn eigen YouTube kanaal en maakte zelf muziek en zong daarnaast nummers van de bekende artiesten. Hij had duidelijk veel volgers en kwam over als een leuke, vrolijke jongen. In de nacht van 9 juli zag hij echter geen uitweg meer en besloot hij niet meer verder te leven.

Elke dag zijn er mensen die dezelfde keuze maken. Op dat moment lijkt het niet eens meer een keuze, als je zover bent dan kun je het gevoel hebben dat je niet anders kan.

Ik reis veel met de trein en elke dag hoor je wel dat er een aanrijding met een persoon is geweest. Het klinkt zo naar en elke keer bezorgt het mij kippenvel. Waar andere treinreizigers zich zuchtend naar de borden met vertrektijden begeven op zoek naar een manier om om te reizen, denk ik vaak: wie was het? Waarom? Was er echt geen licht meer? Had iemand iets kunnen doen? En vooral denk ik: wat verschrikkelijk dat diegene zich zo gevoeld heeft dat hij of zij tot dit punt is gekomen. En wat erg voor de machinist. En wat erg voor de nabestaanden.

En dan die zuchtende mensen. Die daar totaal niet over nadenken. Deels goed, want misschien denk ik er te veel over na. Maar sommige mensen zijn zo hard. Die zeggen dan zonder nadenken dat ze het egoïstisch vinden dat de persoon in kwestie het tijdens de spits heeft gedaan. Alsof diegene op dat moment nog in staat is daar over na te denken. Ik vind het moeilijk te begrijpen dat mensen zomaar dat soort uitspraken doen zonder ook maar één seconde langer stil te staan en zonder ook maar een poging te doen zich te verplaatsen. Veel mensen hebben meteen hun oordeel klaar terwijl er achter elke ‘’aanrijding met een persoon’’ een hele lange, veelal verdrietige en eenzame geschiedenis zit.

Misschien is het ergens ook wel goed, dat die mensen dat hebben. Als dat betekent dat zij zich niet kunnen verplaatsen, dan betekent dat ook dat zij nooit in een soortgelijke situatie hebben gezeten of iemand in de omgeving hebben die zich zo heeft gevoeld. En dat is fijn. Ik zou willen dat niemand begreep waarom iemand een einde aan zijn leven zou maken omdat iedereen gewoon gelukkig was.

Het leven is echter geen sprookje. Sommige mensen lijken aan de buitenkant gelukkig. Maar in veel gevallen, net als bij Jermaine, wordt dit geluk van binnen bezegeld met een traan. Het zou fijn als mensen die niet weten hoe dat voelt, hun veroordelende mening voor zich zouden houden.

Oordelen